İstemiyoruz  ama  direnmiyoruz

Sürükleniyoruz  bir  karanlığa

Koyu  ve  kaskatı

Çıkmışken   Atatürk’le aydınlığa.

Ölü  toprağı  serpilmiş  sanki  üstümüze

Ne  oldu  bize ?

Soyluluktu,  onurdu

Unuttuk  kıvancı,  coşkuyu,

Yitiriyoruz  kazandıklarımızı,

Kaleler  düşüyor  bir  bir,

Kan  yüreğimizi  yakıyor

Düşüncelerde  zincir.

Anaların,  bacıların  acısı

Çocukların  çığlıkları  düşlerde

İnsanlığın  yüz  karası.

İşbirlikçiler  ilkelere  kıyıyor,

Sapkınlar,  satılmışlar  çevrede

Aymazlar  döneklerle  kaynaşıyor.

İnanç  ve  soy  sömürüsüyle  karıştı  toplum

Yaşamsal  ilkelerimiz  gölgelendi,

Bilemedik  değerini  Atatürk’ün

Yalanla,  soygunla,  karşıtlıkla

Yönümüzü  yitirdik,  yolumuzdan  saptık

Sırt  çevirdik  bilime,  usa

Yazık.

Yekta Güngör Özden