Temmuz 2008 için arşiv

21
Tem
08

Bulanıklık

Yaz aylarının ağırlaşan sıcaklığı gündemi de etkiliyor. Kene saldırılarıyla terör saldırıları toplumu yaralamayı sürdürürken yorumu güçleşen değişikliklere de tanık olunuyor. Kurucularından olduğu AKP’den ayrılan Abdüllatif Şener’in neler yapabileceği, AKP’den kaç kişi koparabileceği tartışılıyor. ABD İstanbul Başkonsolosluğu’na düzenlenen saldırının gerçekte Türkiye Cumhuriyeti’ne yönelik olduğu, polislerin simge olarak seçildiği konuşuluyor. Yapay olup olmadığı yargılama sırasında ortaya çıkacak olan Ergenekon adlı Ümraniye olaylarına sarılan gerici medyanın tüm olumsuz ve sakıncalı olayları ve durumları gözaltına alınıp tutuklananlara bağlama çabasına anlam verilmeye çalışılıyor. Dahası, soruşturmanın ABD Başkanı Bush’la anlaşan RTE’nin isteğiyle başlatılıp yürütüldüğü söyleniyor. Gerçekler er-geç ortaya çıkacak, yararlı ya da yararsız olup olmadığı saptanacak, sonuçları değerlendirilecektir. İddianame mahkemece kabul edildiğinde dâva açılmış sayılacağından o zaman açıklama gerçekleşecektir.

Ceza Yargılaması Yasası’nın 145. maddesindeki yazılı çağrıya gerek duyulmadan 91. maddesindeki gözaltını uygulaması, 157. maddesindeki gizliliğe özen gösterilmemesi, 160/2. maddesindeki şüphelinin haklarının da Cumhuriyet Savcısı tarafından gözetilmesi gereğine uyulup uyulmaması ve başka yönleriyle işlemler, iddianame ve uygulamalar zamanı gelince eleştirilip irdelenecektir.

Üzerlerine atılan-yüklenen suçları işlediklerine inanılması güç kimselerin karşılaştıkları aykırılıklar hukuk ve yargı yönünden tüm koşulları, öğeleri ve kanıtlarıyla kamuoyunun bilgisine sunulduğunda gerçek anlaşılacaktır. Şimdi yalnız bilgi verilmiştir.

Başbakanın Irak’ta yaptığı konuşma, açıkladığı yakınlık “Türkiye’ye kedi bile vermem” diyen Talabani’ye sıcaklığı kürt devletini resmen tanıma yolunda bir adım mıdır, görülecektir.

Bakınız hele

Ülkemizde çelişkileri ve aykırılıkları gidermede bir arpa boyu yol almış değiliz. Siyasal övünmeler ve böbürlenmeler gerçeği kapatamıyor. Ümraniye Soruşturması kapsamında tutuklanan Kuddusi Okkır’ın ölümü, üzerinde durulması gereken önemli bir olaydır. Her yurttaş böyle bir durumla karşılaşabilir. Eşinin yakınmasında “İnsan hakları kurumları ilgilenmedi” ayrıntısı herkesi düşünmelidir. Kimi kuruluşların kendi ideolojik karargâhları olduğu, adlarındaki genel sözcüklerin çoğunlukla “Kürtçü, dinci, ırkçı” anlamına geldiği bilinmelidir.

Avrupa parlamentosu Yeşiller Partisi Milletvekili Cem Özdemir de suçlama ve kesin yargıyla damgalama kervanına katılarak “İdam cezası kalkmasaydı emekli komutanlar idamla yargılanacaklardı” demiş. Yurtiçindeki lâçkalık gibi yurtdışından da yargıya elatmalar, baskılar, dayatmalar kendi amaçları doğrultusunda çekinilmeden sürdürülüyor. AB’nin Türkiye karşıtlığı unutulup komutanların AB karşıtlığı ileri sürülüyor. Karşıtlığın gerçek olup olmadığı ortaya konulmadan. Varsa nedenleri belirtilmeden.

Ağrı Dağı’nda kaçırılan Almanlar konusu, ilginçliğini koruyor.

2007 yılında iki bin Türk’ün ABD vatandaşlığı aldığını bir haber olarak okuyup geçmek yeterli mi? Değerlendirmesini yapıp bir sorun olarak ele almak gerekmez mi?

TBMM Uyuşturucuyla Mücadele Komisyonu’nda dinlenen Almader (Alkol ve Uyuşturucuyla Mücadele Derneği) Başkanı İskender Erbay’ın “Uyuşturucu kullanan gençleri valiliğin desteğiyle Adıyaman’daki menzil tarikatına gönderip iyileştirdikleri” bilgisinin incelenip soruşturulması savsaklanmamalı.

Yabancıların toprak satımına belli koşullarla olur veren Yasa kabûl edildi. Yabancı gerçek ve tüzelkişilerin Türkiye’de yasanın öngördüğü biçimde taşınmaz ve sınırlı ayni hak sahibi olmalarının önü iyice açıldı. Ekonomik bağımlılığı toprak yoluyla büsbütün ağırlaştıran düzenlemenin anayasaya uygunluk denetimine sunulması beklenmektedir. Anayasa Mahkemesi kararına karşın iktidarın inadına yaşama geçiren yasa TBMM’nden geçmemeliydi. Cumhurbaşkanı da imzalayıp Resmî Gazete’de yayımlanması için Başbakanlığa göndermiştir.

Yukarda özetle değindiğimiz Ergenekon (Ümraniye) iddianamesini Ceza Yargılaması Yasası’nın 174. maddesi gereğince Mahkeme 15 gün içinde inceleyip eksiklik ve yanlışlık bulmazsa kâbûlüyle dâva açılmış sayılır. Mahkemenin iptal yetkisi yoktur. Ancak yasal gereklerle tamamlanıp düzeltilmesi için geri çevirebilir.

Lozan’ın 85. yıldönümü

24 Temmuz 1923’de siyasal kurtuluş savaşı niteliğinde geçen görüşmelerden sonra imzalanan Lozan Barış Antlaşması, Mustafa Kemal’in desteğiyle İsmet İnönü başkanlığındaki Türk Delegasyonu’nun başarısıdır. Türkiye Cumhuriyeti’nin kuruluşunda büyük ve yadsınmaz payı olan sonucun bağımsızlığımızın dünya devletlerince tanınmasında uluslar arası bir dayanak olduğu açıktır. Bağımsızlık, özgürlük ve ulusal egemenlik savaşımının siyasal alanı Lozan, içimizdeki kimi işbirlikçilerle sapkınların sürekli tartışmaya kalkıştıkları tarih gerçeğidir. Anlaşmanın belgesi Antlaşma elbet karşılıklı kazanımlar ve yitirimler içerecektir. Türkiye kendine yaraşır biçimde görüşmeleri sürdürmüş, sonuçta en yararlı çıkan yan olmuştur. Lozan Barış Antlaşması’na aykırı davranan Yunanistan için tek söz etmeyenlerin gerçek dışı anlatımlar ve amaçlı yorumlarla karalamak istedikleri, Mustafa Kemal ve İsmet İnönü’dür. Sevr’in yenilenmesine çalışan Avrupa ve ABD’ni, Mondoros Ateşkesi’ni, Yunanistan’ın adaları silahlandırmasından Batı Trakya’daki Türklere davranışını göz ardı edip, gününün askeri, siyasal, toplumsal ve ekonomik koşullarını unutup Türkiye’yi, Mustafa Kemal ve arkadaşlarını suçlamak tam bir aymazlık ve sapkınlıktır. AB’nin şimdi birer birer elimizden almaya kalktığı kazanımlar yaşamsaldır. Yalnız ekonomik kapitülâsyonları değil, adli kapitülâsyonları da sona erdirmek başlıca başarıdır. Hâlâ saltanat-hilâfet yandaşlığı güdenler “Türkiye’nin Tapu Senedi” denilen 143 maddelik Antlaşmayı okuyup anlamaya çalışmalıdır. 85. yıldönümünü, Antlaşmayı bize kazandıranları saygıyla anarak kutluyoruz. Yönetimin bu konudaki tutumu kimliğinin belirtilerinden biridir.

Dava henüz açılmadı

Ceza Yargılama Yasası’nın 175. maddesine göre dâva, İddianamenin mahkemece kabûlüyle açılmış sayılır. Bu aşamaya gelince söylenip yazılacak çok şey olacağı kanısındayım.

21
Tem
08

Emperyalizmin hedefindeki 1 numaralı komutan

bana bir şimşek çak
ortalık fena karanlık
yüreğim örtülüyor
ağır bir dalgınlığa genişliyorum
durmadan değişen o mevsimde
dağlarda kalın
omuz omuza bulutlar
çok fena kalabalık
ellerim çıplak

bana bir şimşek çak
kötü bir tuzaktayım
bilmem ne yapsak
aklımda fikrimde onlar
yaşlı ve genç
erkek ve kadın
korkularıma tutsak

bana bir şimşek çak
içim içime sığmıyor artık
vahim bir çağrışımdan
daha vahimine atlamaktayım

bana bir şimşek çak
çok yanlış anlaşılmaktayım
hesabım yanlış bir mahkemede görülüyor
içimdeki zemberek
boşandı boşanacak
yaşamak mı gerek
yoksa unutmak mı
şaşırmaktayım
Attila İlhan

Ergenekon’un hedefi Türk Ordusu

Ergenekon iddianamesi mahkemeye sunuldu ve eğer mahkeme tarafından da kabul edilirse Ergenekon yargılaması başlayacak. Ve başlayan bu dava Türkiye tarihinin en önemli siyasi davası olacak.

İddianamenin içeriğini henüz bilemiyoruz ancak şimdiden çok net bir şekilde gözüken şey, bu davada tutuklu bulunan ya da tutuksuz yargılanacak zanlılar değil, Türk Ordusu ve Atatürkçülük yargılanacak.

İngiliz Economist dergisi “Dar Kemalist gömlek artık bu modern ülkeye uymuyor” yorumunu yaptığı yazıyla aslında Ergenekon iddianamesinin temel savını da özetlemiş oluyor.

Ve yazıda devamla ulaşılmak istenen asıl nokta da çok net bir şekilde anlatılıyor:

“Anadolu’nun eski günlerde daha az İslami görünmesinin en büyük nedenlerinden biri büyük ve canlı bir Hıristiyan topluluğa sahip olmasıdır. Ancak bu demografik denge 19. yüzyılın sonu ve 20. yüzyılın başında Ermeni ve Rumların topluca katledilmeleri ve sürülmeleri sonucunda vahşice tepetaklak edildi. Mesela Anadolu’nun kuzeyinde yer alan Tokat’ta 1915’ten önce Ermeniler nüfusun yaklaşık üçte birini oluşturuyordu. Bugün ise bir zamanlar burada yaşayan Ermeni topluluğunu anımsatan terk edilen, tek şey üzerinde otlar bürümüş ve hazine avcısı yerel halk tarafından talan edilmiş bir mezarlık.”

Yazı emperyalistlerin 1923’te yıkılan hayallerini çok özlü bir şekilde açıklamakla kalmıyor aynı zamanda emperyalizmin bugün için kurduğu hayali de gösteriyor: Kemalizm’den arındırılmış ve Hırıstiyan azınlıkların topraklarını geri aldıkları bir “modern Türkiye”!

“Modern Türkiye” dedikleri ise Sevr’de tarif edilen “Türkiye”.

Sevr ile Ergenekon arasındaki yakın ilişki, bugün içinde bulunduğumuz tehlikenin boyutlarını anlamak açısından son derece önemlidir.

Emperyalizmin Türksüz bir “modern Türkiye” yaratmasının önündeki engel dün de Türk Ordusu’ydu bugün de. O halde öncelikli hedef, Türk Ordusu’nun yok edilmesidir.

Ancak Türk Ordusu’nu yok etmek öyle kolay bir hedef değil. Bu, Ordu’nun kendisini savunma refleksinden çok Türkiye’nin temel gerçekliği nedeniyle böyle: Sonuçta emperyalizm bu ülkede tüm kaleleri ele geçirse de Türk toplumunun en temel değeri olan Atatürk’ün varlığı.

Demek ki emperyalistlerin işi zor, Ordu’yu yok etmek kolay belki, ama ya Atatürk’ü?

1 Numara: Atatürk

İşte Ergenekon bu anlamda Atatürk’e açılmış bir dava olacaktır. Siz bakmayın sanıklar ya da zanlılar arasında Atatürk’ün adının geçirilmemesine.

Henüz Atatürk’ü doğrudan teröristlikle suçlamadıklarına da bakmayın. Sonuçta daha Kurtuluş Savaşımızın başından itibaren Mustafa Kemal, Batılı devletlerin resmi belgelerinde terörist olarak geçmektedir.

Ne tesadüftir ki bugün de Ergenekon’la Atatürkçülere aynı suçlama yöneltiliyor, teröristlik.

Ve teröristlikle suçlanan isimler ne hikmetse hep Türk Ordusu’nun komutanları. Buradan varılacak yerin Türk Ordusu’nu bir “terör örgütü” durumuna düşürmek olacağını şimdiki Genel Kurmay Başkanı bile anlamıştı.

Ama pek çok kesimin anlayamadığı en önemli şey, bu soruşturmanın sonunun Atatürk’e bağlanmak zorunda olduğu.

Bu da Ergenekon savcısının Aristo’ya bile rahmet okutacak, ancak Hitler’in kavrayabileceği düşünce sistematiği içinde son derece olanaklı.

O halde basit denklemi yazalım:

Ümraniye’de bir gecekonduya yapılan baskında bir kısım bomba bulunur. Evin sahibi bombaların bir emekli astsubaya ait olduğunu söyler.

Emekli astsubay Oktay Yıldırım tutuklanır. Gerçi bombalar o evde yokken bulunmuştur, kendisi redetmektedir, ama olsun bir tanık vardır.

Astsubay’ın emekli Yüzbaşı Muzaffer Tekin’le bağlantısı vardır. (Muzaffer Tekin’le birlikte fotoğrafları yeterli kanıttır.) O nedenle Muzaffer Tekin de tutuklanır.

Emekli Yüzbaşı Muzaffer Tekin’in bir miting sırasında emekli Tuğgeneral Veli Küçük’le fotoğrafı bulunur. Veli Küçük de tutuklanır.

Emekli Orgeneraller Hurşit Tolon ve Şener Eruygur’un da Cumhuriyet mitinginde bu isimlerle birlikte fotoğrafı vardır. (Gerçi daha bir kaç milyon vatandaş da bu mitinglere katılmıştır ama olsun. Savcımız şimdilik onlara soruşturma açmamıştır!)

Tüm bu emekli askerler Türk Ordusu’nda görev yapmıştır demek ki suçlu Türk Ordusu’dur. (Bunun için de dosyaya bu isimlerin askerlik dönemlerindeki yemin töreni resimleri konabilir.)

Peki bu kadar suçlunun görev yaptığı Türk Ordusu’nu kim kurmuştur: Atatürk. (Buraya Atatürk’ün bir fotoğrafı.)

Gördünüz mü nasıl da ulaştık 1 numaraya!

Her şeyin suçlusu Atatürkçüler!

Ergenekon’a saldıranlara baktığımızda ısrarla söyledikleri bir şey var, bu operasyon Atatürkçülere karşı yapılmış bir operasyon değil kendisine Atatürkçü diyen bir kısım suçluya yapılan operasyon.

Ancak durumun hiç de bu şekilde olmadığını çok iyi biliyoruz. Eğer Ergenekon’da hedef suçlular olsaydı bugün suçluları tartışırdık ama Türk Ordusu’nu ve Atatürkçülüğü tartışıyoruz.

Ergenekon’a saldıran tüm yazarlarınsa ortak bir özelliği var: Kararlı birer Atatürk düşmanı olmaları. Ve yine bu operasyon içn yazdıklarına baktığımızda, hiç de suçlu dedikleriyle uğraşmadıklarını görüyoruz. Onlar daha çok bu “suçluları” bu “suça” yönelten yapıyla uğraşıyorlar!

Demek istedikleri şey basit… Atatürkçülük bu ülkeyi içe kapadı. Ülkede askeri bir diktatörlük kuruldu. Ordu içindeki derin yapı da yıllardır Türkiye’de suç işliyor.

Suç listesine bakıyoruz, 2008 yılında yapılan bir soruşturmada 15 yıl önceki Uğur Mumcu cinayeti bile çözülmeye çalışılıyor. Kimileri biraz daha geriye gidip 1 Mayıs 1977 Katliamı’na ve Çorum Maraş Olayları’na bile ulaştılar.

Kısacası bu ülke tarihinde karanlıkta kalmış her faili meçhul, her katliam, her provokasyon bu insanların üzerine atılacak.

İnsana şaka gibi geliyor hukuk böyle mi işler diye, ama mesela 6-7 Eylül olaylarını da iddianamede görürsek şaşırmamalıyız. Çünkü İlhan Selçuk, gençlik döneminde bu olaylara katıldığını açıklamıştı. İster misiniz kendisine bir de bu suçlama yöneltilsin mahkemede!

Tüm bu suçlamaların temel bir mantığı var: Bu ülkede her kötülüğün arkasında Atatürkçülük vardır!

Ülkede bir Kürt terörü mü var, PKK diye bir örgüt mü kurulmuş, insanları mı öldürmüş?

Hayır! Bunu onlar yapmış olamaz, olsa olsa Atatürkçüler yapmıştır. PKK’yı kuran da, askerlerimize saldırtan da, derin devlettir!

Bu ülkede Şeriatçı terör mü var, Sivas’ta insanları canlı canlı mı yaktılar, Atatürkçü aydınları mı öldürdüler?

Hayır! Bunu onlar yapmış olamaz, olsa olsa Atatürkçüler yapmıştır. Şeriatçı terör örgütlerini kuran da, Sivas’ı yakan da, Atatürkçü aydınları katleden de derin devlettir!

Peki bu Atatürkçüler manyak mı?

Sadist mi?

Neden durup dururken kendi kendilerine bir Kürt terörü, Şeriat terörü yaratıyorlar?

Cevap basit (aşağılık anlamında): Çünkü halkı Şeriatla korkutup, bölünmeyle korkutup iktidarda kalmak istiyorlar!

Çok güzel mantık ama tutarsız bir yanı var, çünkü iktidarda Atatürkçüler değil hep sağcılar var!

Tüm bu saçma sapan tezleri gerçekmiş gibi sunanlar, kendi ruh dünyalarında bu ülkede bir Kemalist diktatörlük olduğuna ve bir türlü de iktidarı bırakmadığına kendilerini inandırmış durumdalar.

Ama gerçekte olan şey apaçık ortada:

Bu ülkede bugün, 10 yıl öncesine göre, 20 yıl öncesine göre, 50 yıl öncesine göre daha fazla mı Şeriatçı var daha az mı?

Bu ülkede bugün, 10 yıl öncesine göre, 20 yıl öncesine göre, 50 yıl öncesine göre daha fazla mı bölücü var daha az mı?

Hangi taşı kaldırsam altından Atatürk çıkıyor!

Aslında bugün Ergenekon’a saldıran koronun mantığını bunların manevi babaları olan Kenan Evren yıllar önce çok iyi özetlemişti: Hangi taşı kaldırsam altından Atatürk çıkıyor!

Kenan Evren, kıt Türkçesiyle kaş yapayım derken göz çıkarmıştı, Atatürk’ün önemini vurgulayacaktı sözde ama aslında bilinçaltına işleyen Atatürk düşmanlığını ifade etmiş oldu.

Son yıllarda yaşadığımız her şey de bu cümleyi doğrularcasına gelişiyor.

Şimdi kendilerine demokrat süsü veren insanlar var, gazetelerde, televizyonlarda köşebaşlarını tutmuş durumdalar ve akıllarınca demokrasi için mücadele ediyorlar. Ama aslında faşist bir terör kampanyasının sözcülüğünü yapıyorlar.

Ergenekon operasyonu bu bakımdan emperyalizm ve faşizm üzerine büyük dersler sunuyor bize.

Emperyalizm, hukuk tanımaz bir sistemdir. Bugünün ABD ve AB emperyalizmleri, daima hukuk derler, demokrasi derler ama Hitler faşizminin ruhunu taşımaktadırlar.

Son 5 yıldır AB yasaları sayesinde demokratikleşen bir ülkede yaşıyoruz sözde, ama yaşadığımız şu Ergenekon rezaleti, ABD’de Mc Carty dönemini, Almanya’da Hitler dönemini bile mumla aratmıyor mu?

Hani her tür düşünceye örgütlenme özgürlüğü tanınacaktı?

Ama bu operasyon gösteriyor ki, değil örgütlenmek, Atatürkçülerin bir masada birlikte yemek yemesi bile bir suç haline gelmiştir.

Hani sivil toplum gelişecekti?

Görüyoruz ki, emekli askerler sivil toplum kuruluşlarında etkili olmaya başlamışlar ve demokratik haklarını kullanıyorlar, ama darbecilikle suçlanıyorlar.

İnsan sormadan edemiyor, darbe yapacak adam bunu niye sivillerle yapsın!

Şimdi Ergenekoncular halkı hükümete karşı isyana teşvik etmekle suçlanıyorlar.

Keşke…

Evet keşke bu ülkede herkes halkı bu hükümete karşı isyana teşvik etse. Bu ülkede, kanunlarımızda hükümete karşı isyan etmek ne zamandan beri suç?

Demokrasinin en temel hakkı, rakip hükümeti yıkmaya çalışmak değil mi?

Ne oldu o çok demokratlarımıza?

Yoksa tek parti sistemini geri getirdiniz de bizim mi haberimiz yok?

Bu ülkede madem tek parti hükümeti olacak ve bu hükümete karşı her tür yasal gösteri, miting, örgütlenme suç sayılacak, bunu açıkça ilan edin de biz de ona göre hareket edelim!

Faşist ve devrimci

İçinde bulunduğumuz durumu ve rejimi çok iyi kavramamız gereken bir dönemden geçiyoruz.

İlk dersimiz şu; emperyalizm hiçbir ülkeye demokrasi getirmez.

Yıllardır AB yasaları ülkeye demokrasi getiriyor destekleyelim diyen Atatürkçü anlayış, bugün demir parmaklıklar ardında.

Sadece bu da değil, aynı tehlike büyük basın için ve hatta büyük sermaye için de geçerli. Büyük basının bugün Ergenekon’u savunmasının nedeni bu. Aslında Ergenekon’u da Atatürkçüleri de savunmak istemezler ama kendilerini korumak için, hedef olmamak için şimdi Ergenekoncuların arkasına saklanıyorlar.

O halde bir de faşizm üzerine ders: Faşizm küçük insanların diktatörlüğüdür ve büyük sermayeye de izin vermez.

Bu küçük faşistlerin küçücük beyinlerinin içine bakalım bir de.

Faşist, tipik bir ruh hastasıdır, şizofrendir.

Onun için bir kendisi vardır, bir de “herkes”.

Kendisi hep haklıdır, “herkes”se hep haksız.

Kendisi hep dürüsttür “herkes”se hep namussuz.

Kendisi çok barışçıldır ama n’apsın ki “herkes” ona düşmandır.

İşte o nedenle faşist, mecburen, ırkını, kanını, dini korumak için “herkes”e savaş açmak zorundadır.

Ve öyle de yapar.

Faşiste sorsanız öyle yapmasa, kanı, ırkı, dini, ruhu elden gidecektir.

Ama buradaki kan, ırk, din, ruh, aslında faşistin iyi bir buluşudur. Normalde faşist için sadece “ben” vardır. Ama n’apsın ki faşist, sadece bu “ben”le, “herkes”i yok edemeyeceğini de çok iyi bilir. Bu, faşistin gerçek dünyayla tek temasıdır.

Bu bilinç onu bir “biz” yaratmaya götürür. Ama bu “biz”, “ben”in etrafını saran bir çeperdir sadece.

Hitler, yüce Alman ırkı için tüm ırkdaşlarını bu “biz” etrafında toplamıştı. Irkdaşları da “biz” olduklarını sanıp bu zavallının peşinden gitmişlerdi. Ama ortada bir kavga yoktu “kavgam” vardı.

Bugün, Türkiye’de, aynı işlevi demokrasi görmektedir. Hitler’in rolüne soyunan Tayyip, demokrasi ile bir “biz” yaratmaktadır. Ve bu “biz”i de Atatürkçülere karşı savaşa sokmuştur.

Kendini “biz” sanan zavallı kurşun askerler aslında sadece Tayyip’in egosu için savaştıklarını göremiyorlar.

Tayyip’in korkusu, yani Şeriatçı bir faşistin korkusu nedir?

Bunlar rüyalarında hep Atatürk’ün mezarından çıkıp bunlara gereken dersi vereceğini görmektedirler. Atatürk korkusu, gerçek hayatta yerini Atatürkçü korkusuna bırakır. O nedenle, her Atatürkçüde bir Atatürk olma potansiyeli gördüğü için de, tüm Atatürkçülere saldırır.

Sanır ki tüm Atatürkçüleri hapse tıksa, rahata erecektir.

Zavallı faşist! Hitler 5 milyon Yahudiyi toplama kampına atmıştı da yine korkusunu atamamıştı!

Faşistin zavallı olduğunu bilelim, ama devrimci de güçlü olmak zorundadır.

Faşist ne kadar gerçeklikten kopuksa devrimci o kadar gerçekçi olmalıdır.

Gerçekçilik nedir peki?

Gerçekçilik, faşistin gerçekliğini bilmektir. Bu tür bir faşizmle, hiçbir şekilde uzlaşma olamayacağını bilmelidir devrimci. Faşist, istese bile uzlaşamaz, çünkü o korkularının esiri olan bir katildir.

Ama bugün kimi muhalif kesimler, AKP kapatılmazsa Tayyip’in “rahatlayıp” dizginlenebileceğini düşünmektedir saf saf.

Faşizmse gerçekten kanla beslenir. Verilen her kan, daha fazla kan vermek zorunda bırakır sizi. Bakmayın Müslüman gözüktüklerine bunların, aslında bunlar pagandır, kan içerek beslenen tanrıdır her bir faşist.

O nedenle faşizme karşı reformcu bir mücadelenin imkânı yoktur. Uzlaşma seçeneği, devrimcinin akıldışılığı, hayalciliği olur. O hayalin bedeli ise kanla ödenir.

Devrimci için gerçekçilik, faşistle anladığı dilden konuşmaktır, yani savaşmaktır.

Devrimci bir savaş da bir “biz”e ihtiyaç duyar. Bu ise antifaşist bir “biz”dir. Faşistin yok edeceği tüm toplumu devrimci bir önderlik altında “biz” yapmaktır.

Kısacası faşizme karşı örgütlenmektir.

Faşist savcılar masa başında fotoğraf albümlerine bakıp kanıt aramaktadır. Kim kimle yan yana gelmiş.

Demek ki yan yana gelmek bunların en büyük korkusu.

O halde yan yana gelmeli, omuz omuza mücadele etmeliyiz.

Bu mücadelenin zemini ise gerçek bir mücadeledir.

Yani mücadele, politik alanda verilir. İnternette, televizyonda verilen mücadele tümüyle sanaldır, hayalidir. Faşizmse gerçektir, hapishaneleri gerçektir.

Burada faşistin demokrasi kavramının yanında ikinci aracını da görmeliyiz. Klasik faşizmin ırk kavramının yerini günümüzde demokrasi almıştır, kitleleri uyuşturmanın yöntemi olan mistisizmin yerini ise komplo teorileri.

Komplo teorilerinin ilk işlevi kitleyi bilgiye boğmaktır. Bilgiye boğulan kitle, kendisini önemli görmeye başlar. Gazetedeki inanılmaz gizli bilgi ve belgeleri okuyan kitlenin her biri küçük birer faşistçik olmaktadır. Onlar da artık faşist liderleri kadar çok şey bilmektedir. Kitle böylece bir iç huzura erer.

Ama kitle aynı zamanda kendisine sunulan bu bilgilerle, kinle beslenir. Ne kadar da çok düşman vardır etrafta. Hepsini yok etmek gerekmektedir. Bugün “ortak akıl” diye ortaya sürülenler işte bu kitledir.

Sonra bu komplo teorilerinde iz süren kitle, önce bir sürü bağ kurar. Tıpkı malum savcı gibi. Birden kendini çok zeki görür. Alçak düşman açık vermiştir ve o, tüm bağlantıları kurmaktadır!

Ama bir süre sonra o kadar çok bilgi yığılır ki, küçük faşistler bu işin içinden çıkış olmadığını görür. Düşmanı ve bağlantıları görmek artık çok zorlaşmıştır onun için. İşte o noktada bir kez daha faşist liderine sığınır. O kimi gösterirse düşman odur, ona saldırmalıdır.

Bunca zamandır bu bilgi bombardımanı işte bunun içindir. Burada bilgi merkezlerini dolduran medyaya şaşmamak gerekir. Hitler de faşist partisini komünist döneklerle kurmuştu! Bizim Hitler’imiz de bugün eski konüminstleri kullanıyor.

Ama bu bilgi bombardımanıın ve komplo teorilerinin en sıradan, hatta kendisine Atatürkçü bile denebilecek isanlar üzerinde de mistik bir ayartıcı etkisi olur: Acaba kandırıldık mı? İşte bu soruyu sorduğun anda her şey bitmiştir, faşistleşme yoluna girmişsindir.

O nedenle basına gözlerimizi, kulaklarınızı kapamak, kendi aklımızla düşünmek zorundayız.

Faşizme karşı mücadelenin ilk durağı direnmektir. Bugün televizyon karşısında bile direnemeyip bilinci çarpıtılanların yarın kahraman savcımız karşısında korkudan dizlerinin bağının çözülmesi normaldir.

Onlara verecek cevabımız hazır olmalıdır:

Evet 1 Numaranın emrindeyim, ben de Mustafa Kemal’in askeriyim!

bana bir şimşek çak
yolumu aydınlatacak
gazi’nin gözlerinden
mavi bir şimşek
kuva-yı milliye mavisi
aynı emaneti taşımaktayım
‘hürriyet ve istiklal benim karakterimdir’
çünkü hain sinsi ve korkak
aynı düşmana karşı
savaşmaktayım
Attila İlhan

21
Tem
08

Biz bu yargılamayı Hitler Almanyasında da görmüştük

Bu yazıdaki, Hitler, Bay Göbels, iddianame, Nasyonal Sosyalist parti, silahlı ayaklanma, Komünist Parti, Bolşevizm tehdidi, emperyalistlerle pazarlık, yalancı tanıklıklar, faşist gazeteciler sözcüklerinin yerine günümüz Türkiyesinden Tayyip, Zekeriya Öz, AKP, yandaş medya, Ergenekon gibi kelimeleri uygun yerlere koyup bir daha okuyun! Şaşırmayın, faşizm hiç yaratıcı değildir, 75 yıl sonra bile aynı tezgahı önümüze sürmektedir.

 

Bu duruşmanın ve onla elde edilmek istenen sonucun amacı neydi?

Reichstag yangını, Alman proletaryasının devrimci hareketine karşı, Alman faşistleri tarafından yürütülecek kampanyaya, genel saldırıya bir neden teşkil edecekti, etmiştir de. “Marksizm” ve bütün devrimci hareket “yok edilmeliydi.” Faşist aptallar bütün dünya önünde, kapitalist Avrupa’yı proletarya ihtilalinden koruyan jandarma rolünü oynamak istemişlerdi.

Öte yandan duruşma, ki çağdaş tarihin en büyük siyasi duruşmasıdır, faşist saflarının 1933 Şubatında Avrupa’yı Bolşevizmden kurtardıklarını kanıtlamalıydı.

Metni gizli tutulan iddianame, adli tartışmalar sürdükçe, duruşmanın planlanması amacına uygun olarak hazırlandığını ortaya koymuştur.

Bu, yalnız Almanya’daki komünist harekete değil, aynı zamanda özellikle Komünist Enternasyonal’e ve Sovyetler Birliği’ne yöneltilmiştir.

Faşist basın başlangıçta bu amaçları saklamaya bile gerek görmüyordu. Birlikte suçlandığımız arkadaşlarım ve ben, bütün Avrupa’yı Sovyetleştirmek amacıyla, Reichstag yangınını çıkarıp Almanya’da silahlı bir ayaklanmayı başlatmak için Moskova Komünist Partisi tarafından görevlendirilmek iddiasıyla tutuklanmıştık.

Devlet Bakanı tarafından tutulan yalancı tanıklar, ilk kovuşturmadan itibaren, bu olaydan, yani Berlin’deki Reichstag yangınından sonra, diğer yangınların Varşova, Viyana, Prag’a sıçrayacağını ve bütün Avrupa’nın alevlerle yok olacağını söylüyorlardı.

Provokatör duruşmanın propaganda amaçları işte bunlardı.

Hepsi küçük Bay Göbels’in (küçük ama sadece boyca değil) parlak zekâsının ürünleriydi. Berlin ona çok dar gelmişti.

Sonuçta Naziler ne istiyordu?

Faşist kundakçıları temize çıkarmayı güdüyorlardı. Çünkü uzun zamandan beri dünya gerçek kundakçıları nerede aramanın gerektiğini anlamıştı. Onları ülke içinde olduğu kadar dışta da temize çıkartmak gerekiyordu. Komünistlerin suçluluğunu “resmi” kılmak için Naziler duruşmadan yararlanmak istiyorlardı.

Devrimcilerin bulunduğu yerlerde uygulanan vahşi tedhişçiliğe ve alışılmamış cinayetlere bir neden bulmak istiyorlardı. Kültürel değerlerin horlanması, barbarca yok edilmesi, bilim, sanat ve hatta “özgür düşünce” yuvalarında sürdürülen baskı, toplu katliamlar, bunların hepsi ülke içi ve dışı kamuoyunu tedirginleştiriyordu.

Duruşma aynı zamanda komünistlere karşı yeni bir kışkırtma kampanyasına malzeme sağlamalıydı. Almanya’da Komünist Parti’ye karşı korkunç bir suçlamanın ilk hareketini meydana getirmeliydi.

Nihayet, dış politik amaçlarını da eklemek gerekir. Suçluların başları, ileride güçlü emperyalistlerle yapılacak pazarlıklarda değişim aracı olarak kullanılacaktı. “Tarihi hizmetler”inden dolayı, “Avrupa’yı Bolşevizmden kurtardığı” için, karşılığında Hitler, silahlanmada eşitlik ve diğer birçok konuda imtiyaz istiyordu. Faşistler duruşmanın dış politikadaki yansımalarına büyük önem veriyorlardı.

Bu amaçlara ulaşmak için dev bir mekanizma ortaya kondu. Yalnız bütün polis ve adli aygıt değil, aynı zamanda Nasyonal Sosyalist Parti’nin dev merkez organı, sayısız kollarıyla Propaganda Bakanlığı harekete geçirildiler.

Bu mekanizma sadece iddianameyi inşa etmeye değil, özellikle “elverişli tanıklar aranmasına ve bunların evcilleştirilmesine” hizmet etmiştir. Bu tanık arama işi aşağı yukarı sekiz ay sürdü.

Tanıkların işçi çevrelerinden, komünistler, hatta devrimci hareketin militanları arasından olması, faşistler için son derece önemliydi. Faşist kundakçıların planı uyarınca söz konusu tanıklar açıklamalarını Alman Komünist Partisi ve kızıl savaşçılar cephesinin kesinlikle 1933’ün Şubat veya Martında silahlı bir ayaklanma hazırladıkları, bu konuda direktifler aldıkları ve Reichstag yangınının ayaklanma için bir işaret olacağı doğrultusunda yaptılar.

Faşistlerin gereğini duydukları tanıkları bulabilmek için yaptıkları girişimler yüzünden, binlerce ve binlerce Alman işçi ve komünisti, zindanlarda en vahşi, cinsel ve fiziksel işkencelere maruz kaldı.

Bu projeler tam bir fiyaskoyla sonuçlandı. Bütün çabalarına karşı faşistler, kendilerine yarayabilecek tanıkları ancak Nasyonal Sosyalist milletvekilleri, faşist gazeteciler, ortak sağın canileri arasından ve suç hastası hırsızlar, kalpazanlar, dengesizler ve esrarkeşler arasından sağlayabildiler. Kendi işlerine yarayacak tanıkları işçi ve devrimci hareketin sorumluları arasından bulamadılar.

Bu durum, tam anlamıyla iddianamenin asılsızlığını ortaya koyuyordu. Bu başarısızlık aynı zamanda dış dünyaya, çok parlak bir şekilde, proletarya ihtilali, komünizm ve Komünist Enternasyonal amacına Alman işçilerin bağlılığının, sadakatinin ve sarsılmaz inancının sağlamlığını göstermiştir.

Alman faşizminin, Bolşevizme karşı “Avrupa kültürü” jandarması rolünde Avrupa sahnesine çıkışı tam bir fiyaskoyla sonuçlanmıştır.

Eski bir Avrupa atasözünü hatırlayarak denebilir ki, Nasyonal Sosyalizm Leipzig’e gururlu bir aslan gibi girmiş, başı ayaklarına dolanmış olarak iki büklüm çıkmıştır.

 

 

                                              Georgi Dimitrov

20
Tem
08

‘Diz çökmeyip direneceğiz!’

İşçi sınıfına ve sendikal harekete yönelik saldırılar olduğunu belirten DİSK Genel Başkanı Çelebi “saldırılara karşı diz çökmeyeceğiz, direneceğiz” dedi.

Eski Sosyal-İş Sendikası Genel Başkanı Özcan Keskeç’in ölümünün birinci yılında bir anma töreni düzenlendi. Ankara Serbest Muhasebeci Mali Müşavirler Odası’nda düzenlenen törene katılan DİSK Genel Başkanı Süleyman Çelebi, sendikal örgütlenme alanında önemli görevlerde bulunanları anmanın, mücadelelerini güçlendirdiğine değindi.

İçinden geçilen sürecin ağıt yakma zamanı olmadığını belirterek, “Sendikal harekete, işçi sınıfına yönelik ciddi saldırılar var ve bunlar artarak devam ediyor. Tuzla olayları, 1 Mayıs, YÖRSAN’daki direniş, Belediye-İş Sendikası’na saldırı, grevlerdeki saldırılar gibi sendika hak ve özgürlüklerin ihlalleri göz önüne alınınca büyük sorunlar var. Bunların işaretleri 1 Mayıs’tan önce de sonra da sayın Başbakan tarafından verildi. Bundan sonra, hükümet, en ufak direnişi sindirmek için elinden geleni yapacak” dedi.

Türkiye’de suni bir gündem yaratıldığını vurgulayan Çelebi, DİSK Başkanlar Kurulu adına konuştuğunu ifade ederek, görevlerinin isyan etmek değil, mücadele etmek olduğunu belirtti. “Bu süreçte diz çökmeyeceğiz, direneceğiz” diyen Çelebi, Çarşamba günü bir basın toplantısı yapacaklarını söyledi.

20
Tem
08

AKP sermayeyi hiç üzmüyor

Sermaye kızıyor, AKP yapıyor. Kıdem tazminatları kaldırılıyor, büyük bir hak gaspı anlamına gelen kıdem fonu geliyor.

 AKP sermayenin bir dediğini iki etmiyor. Sermayenin talebi üzerine, çalıştıkları her yıl başına bir maaş kıdem tazminatı hakkı kazanan, bu tazminatı da işten çıkarılması halinde alan emekçilerin bu hakkı ellerinden alınıyor.
 
Sermayenin sözünde çıkmayan AKP, kıdem tazminatını kaldırmayı, yerine çok daha düşük bir avantaj sunacak kıdem fonunu getirmeyi öngören bir planı uygulamaya koyarken plan Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanı Faruk Çelik tarafından doğrulandı.
 
Devlet Bakanı Mehmet Şimşek, geçen hafta içersinde AKP’ye yakınlığıyla bilinen sermaye örgütü MÜSİAD’ın toplantısında yaptığı konuşmada “Bir çok ülkede kıdem tazminatı kalmadı. Bu konuda bizim bütün hissedarlarla hep birlikte çalışmamız lazım. Burada atmamız gereken adımlar var” şeklinde konuşmuştu. Vatan gazetesinden Ercan İnan’ın haberine göre, Bakan Çelik’te çeşitli gazetecilerle yaptığı toplantıda, kıdem tazminatına işveren kanadından büyük tepki geldiğini ifade etti. Habere göre, Çelik, “Kıdem tazminatını kaldıran, bunu bir fona dönüştüren bir sistem için çalışıyoruz Aslında bu çalışma bizimle başlayan bir çalışma da değil. Daha önceki hükümetler döneminde de gündeme alındı ancak bir türlü cesaret edilemedi” açıklamasında bulundu.
 
Prim ödeyemeyene haciz
Çelik prim borçlarının yeniden yapılandırılmasına ilişkin de çeşitli değerlendirmelerde bulunurken, “Artık eskisi gibi prim borcunun büyümesi söz konusu olmayacak. Bu tarihten sonra ‘cari ay’ uygulaması başlatacağız. Artık vatandaş primini ödemediği zaman iki üç ay sonra haciz geleceğini bilecek” şeklinde konuştu.

20
Tem
08

“Washington AKP’ye sahip çıksın”

ABD’li yazarlar kapatma davası karşısında “demokrasi neferi” gibi sundukları AKP’nin yeterince desteklenmediğini söylüyorlar.

Washington Post gazetesinde çıkan bir makalede, AKP’yi kapatma davasının parti aleyhine sonuçlanacağının beklendiği söylendi. Makalenin yazarları Aliza Marcus ve Andrew Apostolou, böyle bir durumda Türkiye’de siyasi istikrarsızlığın yeniden başgöstereceğini söyleyerek Amerikalı siyasetçileri uyardılar.


“ABD’nin demokrasiye ikna çabaları boşa gider”
AKP’nin kapatılması durumunda ekonomik programın sekteye uğrayacağının, Avrupa Birliği’ne üyelik yolunda hız kaybedileceğinin savunulduğu yazıda, özellikle toplumun iki kesiminin (laikler-müslümanlar) ise olumsuz etkileneceğine vurgu yapıldı. Ülkede “baskıcı yasalara karşı mücadele eden liberallerin” umudunun kırılacağını söyleyen yazarlar, nüfusun çoğunluğunu oluşturan ve AKP’ye oy veren seçmenlerin de demokratik mekanizmalara olan güvenini yitireceği, “Müslümanların demokratik yolların işlerliğine ikna edilmesi için ABD’nin yürüttüğü çabaların” boşa gideceği uyarısında bulundu.

“Demokrasi götürme misyonuna sahip çıkılsın”
ABD’nin “Müslüman ülkelerde demokrasiyi ilerletmek” misyonunda gereken kararlığı göstermediğini savunan yazarlar, “Ortadoğu için bir model olarak gösterilen Türkiye’nin demokratik yollarla seçilmiş hükümetine” destek vermesi ve “adli tezgah” olarak tanımladıkları kapatma davasını kınaması için ABD’yi göreve çağırdı.

AKP’nin avukatı çok…
Yazarlar ayrıca, kapatma davasında AKP’ye yöneltilen toplumu gericileştirme suçlamasının temelsiz olduğunu iddia ettiler. Kapatma iddianamesinde yer alan bazı verileri ele alan yazarların AKP adına cevaplar ürettiği görüldü.
“Alkol tüketimi özgürlüğün ölçütü olsaydı Rusya dünyanın en büyük demokrasisi olurdu” ifadesine yer veren yazarlar, çalışan kadın sayısındaki azalmayı da “şehirleşen Türkiye’de eskiden tarımda çalışan kadınların artık şehirlerde okullara gitmeleri, kız öğrencilerin artık daha uzun süre eğitim görmelerinden dolayı iş yaşamına geç atılıyor olmaları” ile açıkladılar.

Onlar da özgürlük ve demokrasi neferi

Makalenin yazarlarından Andrew Apostolou, Ortadoğu ve Afrika ülkelerindeki “türbana özgürlük mücadeleleri”ne kaynak aktaran “Freedom House” adlı bir vakıfta yönetici. Aliza Marcus’un ise “Kan ve İnanç: PKK ve Bağımsızlık için Kürt Mücadelesi” adlı bir kitabı var.

20
Tem
08

TÜRKİYE, İŞÇİ ÖLÜM ORANI EN DÜŞÜK ÜLKELERDEN BİRİYMİŞ

Meclis Araştırma Komisyonu öyle bir rapor hazırladı ki, Türkiye gemi inşaa sanayinde çalışan işçi sayısına göre kaza oranı en düşük ülkelerden biri Türkiye. Oysa Tuzla Tersanesinde bu yılın ilk 6 ayında 13 işçi yaşamını yitirdi. Meclis Araştırma Komisyonu’nun hazırladığı rapora göre Tuzla’da bu yılın ilk 6 ayında  33 bin 480 çalışandan 13’ü yaşamını yitirdi. Raporda,
Türkiye’de çalışan sayısına göre kaza oranı 10 binde 3 olurken, bu oran Malezya’da 10 binde 12, Çin, Singapur ve Tayvan’da 10 binde 10, Japonya’da 10 binde 3, Amerika’da 10 binde 2, İsveç ve İngiltere’de ise 10 binde 1 olarak gerçekleşti. Tuzla tersanelerinde kaza nedenleri arasında ilk sırayı yüksekten düşme alırken, elektrik çarpması, üzerine malzeme düşmesi, patlama ve sıkışma en sık görünen kazalar oldu.Raporda kazaya neden olan rislerin en beşında çalışma alanlarının yetersiz olması ve işçilerin yoğun,uzun süreli calışması geldi.

10
Tem
08

“Türk milletine taarruz eden düşman,önce Türk subayını aşağılamak ister”

Mustafa  Kemal  Atatürk’ün,  31 Temmuz 1920  tarihinde,   Afyonkarahisar  Kolordu

Dairesi’nde  subaylara  hitaben  yaptığı  konuşmanın  tam  metni :

” Efendiler..!!!

Eski  silah  arkadaşlarımla  böyle  yakından  ve  samimi  temasta  bulunmaktan  büyük  vicdanî  zevk  hissediyorum.  Sizinle  oturup  uzun  hasbıhal  etmek  isterdim.

Fakat  çoksunuz;  müsait  yer  de  yoktur.

Bu  sebeple  hissiyatımı  birkaç  cümle  ile  mülahaza  etmekle  yetineceğim.

Arkadaşlar..!!!   

İNGİLİZLER  ve  YARDIMCILARI  Milletimizin  bağımsızlığını  imhaya  karar  vermişlerdir.

Milletler  bağımsızlıklarını  hiç  kimsenin  lütuf  ve  atıfetine  borçlu  değildir.

Hiç  kimse  kimseye,  hiçbir  millet  diğer  millete  hürriyet  ve  bağımsızlık  vermez.

Milletlerde  tabiaten  ve  yaratılıştan  mevcut  olan  bu  hak,  milletlerce  kuvvetle,  mücadele  ile  mahfuz bulundururlar.

Kuvveti  olmayan,  dolayısıyla  mücadele  edemeyen  bir  millet,  mahkûm  ve  esir  vaziyettedir.

Böyle  bir  milletin  bağımsızlığı  gasp  olunur.

Dünyada  hayat  için,  insanca  yaşamak  için  bağımsızlık  lâzımdır.

Bağımsızlık sahibi olmak için kuvvet sahibi olmak ve bunun için mevcudiyetini ispat etmek icap eder.

Kuvvet  ordudur.

Ordunun  hayat  ve  saadet  kaynağı,  bağımsızlığı  takdir  eden  milletin,  kuvvetin  lüzumuna  olan vicdani  imanıdır.

İngilizler, milletimizi  bağımsızlıktan  mahrum  etmek  için,  pek  tabii  olarak  evvela  onu  ordudan  mahkûm  etmek  çarelerine  giriştiler.

Mütareke  şartlarının  tatbikatı  ile  silahlarımızı,  cephanelerimizi,  bütün  müdafaa  vasıtalarımızı  elimizden  almaya  çalıştılar.

Sonra  kumandalarımıza  ve  subaylarımıza  tecavüz  ve  taarruza  başladılar.

Askerlik  izzetinefsini  yok  etmeye  gayret  ettiler.

Ordumuzu  tamamen  lağvederek,  milleti  bağımsızlığını  muhafaza  için  muhtaç  olduğu  dayanak  noktasından  mahrum  etmeye  teşebbüs  ettiler.

Bir  taraftan  da  müdaafasız,  ordusuz  bıraktıklarını  zannettikleri  milletin  de  izzetinefsine,  her  türlü   haklarına  ve  mukaddesatına  taarruzla  milleti  alçaklığa,  boyun  eğmeye  alıştırmak  planını  takip  ettiler  ve  ediyorlar.

Herhalde  ordu,  düşmanlarımızın  birinci  taarruz  hedefi  oldu.

Orduyu  imha  etmek  için  mutlaka  subayını  mahvetmek,  aşağılamak  lazımdır.

Buna  da  teşebbüs  ettiler.

Bundan  sonra  milleti  koyun  sürüsü  gibi  boğazlamakta  engeller  ve  müşkülat  kalmaz.

Bu  hakikat  karşısında  ve  içinde  bulunduğumuz  vaziyete  göre  subaylar  heyetimize  düşen  vazifenin  mahiyeti,  ehemmiyeti  ve  kıymeti  kendiliğinden  meydana  çıkar.

Milletimi hür  ve  bağımsız  yaşamak  lüzumuna   tam  bir  iman  ile  kanî  olmuş  ve  buna  katî  azim  ile  karar  vermiştir.

Zaman  zaman,  şurada  burada,  üzüntü  verici  karaktersizliklerin  görülmüş  olması  hiçbir  vakit  milletimizin  genel  kanaatine,  hakiki  imasına  sekte  vurmamıştır  ve  vuramayacaktır.

Dolayısıyla  kuvvetin,  ordunun  vücudu  için  lâzım  olduğunu  söylediğim  kaynak – ki  milettin  vicdanî  imanıdır –  mevcuttur.

Ordu  ise  arkadaşlar,  ancak  subaylar  heyeti  sayesinde  vücut  bulur.

Malûm  bir  askeri  hakikat, felsefi  hakikattir ;  “Ordunun  ruhu  subaylardadır..!!!”.

O  halde  subaylarımız,  düşmanlarımız  tarafından  yıkılmak  istenilen  ordumuzu  tamir  edecek  ve  canlandıracak  ve  ordu  ve  milletimizin  bağımsızlığını  muhafaza  edecektir.

Millet,  bağımsızlığının  muhafazasından  ibaret  olan  hayati  gayesinin  teminini  ordudan,  ordunun  ruhunu  teşkil  eden  subaylardan  bekler.

İşte  subayların  yüce  vazifesi  budur.

Allah  göstermesin,  milletin  bağımsızlığı  ihlâl  edilirse  bunun  vebali  subaylara  ait  olacaktır.

Subaylar,  izah  ettiğim  yüce,  mukaddes  ve  bütün  açılarda  üzerlerine  düşen  vazife  itibariyle,  bütün  mevcudiyetleriyle  ve  bütün  dikkat  ve  ferasetleriyle  giriştiğimiz  bağımsızlık  mücadelesinde,  birinci  derecede  faal  ve  fedakâr  olmak  mecburiyetindedirler.

Şahsî  ve  hususî  hayatları  itibariyle  de  subaylar,  fedakârlar  sınıflarının  en  önünde  bulunmak mecburiyetindedirler.

Çünkü  düşmanlarımız,  herkesten  evvel  onları  öldürürler. Onları  aşağılar  ve  hor  görürler.

Hayatında  bir  an  bile  subaylık  yapmamış,  subaylık  izzetinefsini,  şerefini  duymuş,  ölümü  küçümsemiş  bir  insan,  hayatta  iken,  düşmanın  tasarladığı ve reva  gördüğü  muamelelere  katlanamaz .

Onun  yaşamak  için  bir  çaresi  vardır : Şerefini  korumak..!!!

Halbuki  düşmanlarımızın  da  kastettiği,  o  şerefi  ayaklar  altına  almaktır.

Dolayısıyla  subay  için   “YA  İSTİKLAL  YA  ÖLÜM”  vardır.

Fakat  arkadaşlar  ölmeyeceğiz..!!!

Bağımsızlığımızı  muhafaza  ederek  yaşayacağız.

Milletimizi  daima  bağımsız  görmekten  bahtiyar  olacağız..!!! “

( Atatürk’ün  Bütün  Eserleri,  9.cilt )

09
Tem
08

“Faşizm”in temellerini atanlar

Faşist düşüncenin ilk temelleri MÖ 4. yüzyılda yaşayan Yunan düşünürü “Kallikes”e dayanır. “En güçlü olan kimse haklı olan da odur” der. Doğa, güçlünün zayıfa egemenliği esasına dayanır. En güçlü en zayıfa söz geçirecek ve ondan daha varlıklı olacaktır.

Platon, Kallikles’in düşüncesini, devlet yönetimi biçiminde ele alıp savunacak ve kurallara bağlayacaktır. Adalet devletin özüdür. Adaletin özü ise herkesin kendi işini görmesi, başkalarının işine karışmamasıdır. Platon’un devleti yüzyıllar boyunca süregitti. Platon budur işte. Faşizm düşüncesinin Platon’dan sonraki selefleri ise l6. yüzyılda yaşayan Nicolo Machiavelli ve Jean Bodyn, 17. yüzyılda yaşayan Thomas Hobbes ve John Austin’dir. Machiavelli’ye göre devletin varlık koşulu kuvvettir. “Hükümdar” adlı yapıtında şöyle der: “Sicilyalı Agothocles, bir sabah sanki ülke işlerini konuşmak içinmiş gibi, Senato’yu ve halkın ileri gelenlerini toplar, askerlerine bir işaret verir ve bütün senatörleri ve en zengin hemşehrilerini kılıçtan geçirttirir. Onlar ölünce de hükümdar olur. Hiçbir muhalefetle karşılaşmadan saltanat sürer. Agothocles’in davranışı incelenirse, hiçbir şeyin şansa bırakılmadığı görülür. Devleti iyi yönetmek, hem askeri güç kullanmayı bilmekle ve hem de muhalefetin yönetimini engelleme tehlikesini ortadan kaldırmakla mümkündür.” Machiavelli, faşist yönetime askersel gücü de katmıştır ve muhalefete izin vermemektedir. Jean Bodyn ise “Egemenlik bir devlete vatandaşlar ve uyruklar üzerindeki en yüksek mutlak ve sürekli kuvvettir” demekte ve bir kral veya egemen yasalar ile ilgili olamaz, yöneten kendi yasalarını koyar. Tanrıdan başka kimseye hesap vermek zorunda değildir demiştir. Thomas Hobbes’a gelince, devletin bizzat kendisinin de yasalara uymak zorunda olduğu düşünce ve tutum, onun ortadan kalkması sonucunu getirir. Devlet en üstün kuvvettir. Yasalar devletin üstüne çıkarılamaz. Düzen, devlet egemenliğidir. John Austin: hukuk, akıl sahibi bir varlık üzerinde sözünü geçirebilecek bir diğer akıl sahibi varlığın mutlak egemenliğini sağlaması için konulmuş kuraldır. Devlet yasasının dört önemli özelliği vardır. Buyruk, yaptırım, görev ve egemenlik. Hukuk kuvvetli olanın, kuvvetsiz olan üzerindeki üstünlüğüdür. Devletler hukuku ise uluslararası bir töredir. Ulusal hukukta olduğu gibi, bunda da, üstün devletin üstün olmayanı yönetmesidir.

Austin’den sonra 1789 devriminin getirdiği düşünce ve toplumsal yapılanma ortamında bir Alman, Karl Von Savingy “Tarihsel Hukuk Okulu”nu kuracaktır. Hukuk yasama meclislerinde değil halk ruhu tarafından yaratılır. Toplumda en belirgin ifadesini bulur. Avrupa’da birçok hukuk öğretiminin temelinde bu düşünce yer almıştır. Çağımızda hukuk öğrenimi veren birçok ülkede Savingy’nin Tarihsel Hukuk Okulu anlayışı temel sayılmaktadır. Yasama meclisini, yani halkın tümünün temsilini yadsıyan bir mantık halkın egemen kesiminin ruhundan söz etmektedir. Ve bu en tehlikeli dayatmadır. Buna modern hukuk deniliyor işte. Sıra modern devleti belirlemeye gelmiştir. Bu konuda bayrağı Savingy’den alacak olan Johann Gotlieb Fichte, devletin en önemli amacı, anavatan aşkıdır, her şey anavatan içindir. Devlet kendi kendine yeten bir ülke olmalıdır. Devletin insansı yönü, yüce ulusun sürekli ve sonsuz gelişimi için de bir araçtır. Fichte faşist devletle birlikte ırkçı devleti de savunmuştur. Genel olarak idealizmin ve özel olarak da Alman düşüncesinin en son ve en büyük temsilcisi “Friedrich Hegel”, Alman Anayasası incelemesinde; “İnsan için hürriyetin en güzel ifadesi Prusya kralına itaattir” demiştir. Toplum hükümdarsız olursa ancak şekilsiz bir kalabalık olur. Anayasa, devletin egemen ifadesinin kurallar bütünüdür. Bir monarkı, bir önderi, bir egemeni olmayan anayasalar, anarşinin ve kalabalığın anayasalarıdır. Devlet odur ki anayasası monarkına, liderine, egemenine itaati temel alır. Devletin fert üzerindeki hakimiyeti mutlaktır. Devlet ferdin ruhudur. Ferdin ruhunu alem ruhu kılar. Devlet, alem ruhunun en yoğun teşekkül ettiği sahadır. “Marx” Hegel’in baş aşağı çevirdiği şeyleri ayakları üstüne koyarken, ilk önce devleti ayakları üstüne koymuştur. “Marchais’eye göre Marx’ı Hegel’e karşıt kılan en önde gelen şey özdekçiliğin idealize edilmiş biçiminden çok devleti mutlak egemen kılma mantığının emekçilerin sürekli köleliğini koşullama anlayışıdır. Faşist felsefecilerinin en tehlikelilerinden olan “Thomas Carly” için toplumdaki on kişiden dokuzu aptaldır. O zaman nasıl olur da bu aptalları seçim sandığına gönderip oylarıyla devlet düzenini ve vatanımızın devamını sağlayacak hükümetin oluşmasını beklersiniz? Kuvvet tüm değerlerin ölçüsüdür. Size ters geleni yapsa da aldırmayın. Kuvvet sonunda doğruyu bulur. Kuvvete muhalefet etmeyiniz demiştir. “Friedrich Nietsche” faşizmin övgüsünü yapmamıştır. Faşist bir devlet özlemi ve gerekirliğini ortaya koymamıştır. Fakat demokrasiye tamamen karşıdır. Demokrasiye öylesine kararlı bir kin beslemektedir ki, altını çizdiği her düşün faşizme gerekçe oluşturacaktır. Nietsche devlete de karşıdır. Devlet bütün dillerde yalan söyler. Devlette her şey sahtedir. İnsan, insan olarak dünyaya hükmedecektir ve devleti kullanacaktır. Demokrasinin kölesi olmayınız, barışı sevmeyiniz, insan savaştır, barış kısa sürmelidir. Hak güçlünündür. Hak üstün insanındır. Faşizmin teorisyeni Giovanni Gentile: Hak, kuvvet ve şiddettir. Amaç yolunda her araç kutsaldır. Yalnız ve yalnızca savaş bütün insansı enerjiyi doruğa taşır. Ve savaşçı toplumlara soyluluk damgası vurur. Antlaşmalar ebedi değildir. Tarihin birer bölümüdür. O an öyle yapılması gerektiği için antlaşma yapılmış söz verilmiştir. Antlaşmalar ve sözler tarihi belirleyemez. Tarihi belirleyen antlaşmaların yırtılıp atılmasını, verilen sözlerin unutulmasını gerektiren enerji dolu anlardır. Faşizm, devleti tüm halkların temeli ve onu oluşturan bireylerin sahip olduğu tüm değerlerin kaynağı olarak görür. Devlet bir sonuç değil bir ilkedir. Devlet bireylerden önce gelir. Faşizmi faşizm, insanı insan, devleti devlet yapan güce, hükümdarın konumuna dinsel bir inanç gibi tapınacak ve amade olacaktır. Faşizm; Tanrının tabiata lütfettiği güçlü olanın zayıf olana egemenliği yasasına sadık kalarak tabiatın ve insanların daha da mükemmel gelişimini hukuka bağladığı içindir ki, tamamen yüce bir dinsel kavramdır.

“İnsanlar özgürlük değil, ekmek istiyorlar” diyerek sahneye çıkan faşizmin pratisyeni Benito Mussolini’dir. Ve diyecektir ki; “İnsanlar zor altında olmadıkça asla iyilikte bulunmazlar, asla üretmezler, asla insan olamazlar. Hepsi bu işte.”

Faşizm, bir politika mıdır? Politika nedir? Önce bunun yanıtını alalım. Felsefe Ansiklopedisi’nde Orhan Hançerlioğlu; “Politika, sınıflı toplumlarda siyasal amaçları devlet aracılığı ile gerçekleştirme çabasıdır. Devlet işlerinin, yönetiminin, faaliyet biçim ve içeriğinin belirlenmesi işine karışmaktır” diyor. Materyalist Felsefe Sözlüğü’ne göre; “Politika, sınıflar arası ilişkiler ve sınıfların temel menfaatlerinin yansıdığı alandır. Devlet işlerine katılma, devlete yol gösterme, devletin faaliyet şeklinin, amacının ve muhtevasının belirlenmesi işidir.”

Faşizm felsefesinin tümünün ortak içeriği ne diyordu? Devlet güçlünün elinde olacaktır. Güçlü zayıfı, akıllı aptalı yönetecektir. Bu durumda politikanın ana ilkesi olan devlet işlerine karışma devlet faaliyetini ve içeriğini belirleme işi ortadan kalkmaktadır. Sonuç olarak sorduğumuz sorunun yanıtı, faşizm bir politika değildir. Sonuçta, faşizm tümüyle bir araçtır. Enrico Berlinger’in öz ve yetkin ifadesiyle, ruhsal tedirginlik karmaşadan çekince, sorunları yeterince algılayıp çözümleme yetersizliği ve tembelliği, sorunlar ile birlikte yaşama cesaretinden yoksunluğu olanların tüm bunlara fakat temelde kendi kendilerine kızgınlıklarının ifadesidir. Bireyde bu ruh halinin varlığı tüm çevresinin dağılmasına bu kızgınlığın devlete egemenliği, tüm bir toplumun yok olmasına neden olur.

Ve Türkiye’ye yansıyan

Faşizmin siyasetsiz siyasetindeki şiddet özelliği, ülkemizde doğrudan değil hep dolaylı yollardan gündeme oturmuştur. “Monarka mutlak itaat”i padişahı alaşağı ederek yadsımış, üstün devletin üstün olmayanı yönetmesi anlayışını antiemperyalist bir Kurtuluş Savaşı’yla bozguna uğratmış, güçlünün egemenliğine teslimiyet yerine güçlüye karşı zayıfı savunmayı kültürel doku kalıtı olarak benimsemiş, Tanrıya değil halkına hesap veren bir devlet yapısı kurgulamış, devlet egemenliği değil halk egemenliği için çok partili sisteme geçmiş, muhalefeti ortadan kaldırmaya yeltenen bir iktidarı alaşağı etmiş, hukukun güçlü olanın güçsüz üzerindeki yaptırım gücü olmasını 1961 Anayasası ile engellemiş, tüm değerlerin ölçüsü olarak kuvveti değil emeği görmüş bir toplumsal dokuya ulaşmış Türkiye Cumhuriyeti, bu yapısallığını perçinlemeye yöneldiği süreçte faşizmin azgın saldırılarıyla karşılaşmıştır. 1960’ların son yıllarında başlayan bu saldırganlık, kimi dönem açık kimi dönem de kapalı faşist çıkışlarla ülkenin geleceğini sürekli sislendirir olmuştur. Kitleleri yılgınlığa, bozguna, teslimiyete koşullamaya çalışmıştır.

Peki bir siyaset değil bir araç olan faşizm, kimin ya da kimlerin aracı-maşası olarak devreye girmiş ve girmektedir ülkemizde? Bu sorunun yanıtı derin irdelemeler, varsayımlar, öngörüler ya da komplo teorileri kurgulama gerektirmeyecek denli açıktır: Platon’dan Machiavelli’ye, Bodin’den Hobbes ve Austin’e, Savingy’den Fichte’ye kadar tüm faşizm sözcülerini benimsemiş -ama daha da önemlisi- Carlyle’ı temel devlet felsefesinin altyapısına koymuş, “Kuvvete mukavemet etmeyiniz” şiarını askersel birliklerine değin indirgemiş, deniz piyadelerine “Barışı sevmeyiniz, insan savaştır” deyişini yineleye yineleye ezberletmiş ve henüz birkaç yıl önce bizzat Başkan George W. Bush’un Austin’den açık açık alıntı yapıp “Devletler hukuku, üstün devletin üstün olmayanı yönetmesi esasına dayanır. Dünya düzeninin devamı için önde gelen koşul budur” diye Camp David arenasında bağıran Amerika Birleşik Devletleri’dir!

Uzunca bir süredir “Kürt sorunu”nun ırkçı-faşist bir ivmelenme gösterdiği, “Kürtlük dayatması”nın giderek ırkçı-faşist bir saldırganlığa dönüştüğü, hükümetin başının kendini Machiavelli’nin “hükümdar”ı sanıp “Devleti iyi yönetmek… muhalefetin yönetimi engelleme tehlikesini ortadan kaldırmakla mümkündür” uygulamalarına giderek “Yöneten, kendi yasalarını koyar… Tanrıdan başka kimseye hesap vermek zorunda değildir” havasında esip gürlediği ortamda, ülkemiz kapkaranlık labirentlere sürüklenmektedir.

Kendine stratejist sanı verenler, Sovyetler Birliği’nin çözülüşü ile birlikte Birleşik Devletler Amerika’sının da lime lime çözüldüğünün, bunu önlemek adına dünya ölçeğinde saldırganlaşıp daha da faşist virajlar aldığının ayrımında bile değiller. Amerikan saldırganlığının, Washington yönetiminin ülkesi içinde ve dışındaki açık faşist uygulamaları ülkemizi de sarsmaktadır. Tüm faşist vakalar vakaları da tespit edecektir elbette. …ruhsal tedirginlik, karmaşadan çekince, sorunları yeterince algılayıp çözümleme yetersizliği… sorunlar ile birlikte yaşama cesaretinden yoksunluk olduğunu ve bunun da somut bir korku ifadesi betimlediğini kimse görmüyor, görmek istemiyor. Irak’taki son gelişmeler karşısında “Ne yani sonunda Amerika ile mi savaşacağız?” korkusunu apaçık dile getirenler, bu açık korkularıyla ülkeye her geçen gün daha da dayatılan faşist gerilime teyelleniyorlar.

Ülkemizde sayıları giderek artan ırkçı-dinci-faşist araçları kullanan el ortadadır. Bu el, Irak’tan başlayıp Türkiye’yi de sarmalayan ve Ön Asya’yı içeren yok etme planlarını bir bir tezgaha sürerken, biz böylece oturup oyunu seyredecek, korkaklaşarak faşizmin anaforuna mı kapılacağız? Yoksa, çağdaş uygarlığın aydınlığında varlaşmış ilerici, devrimci ve tam bağımsız Mustafa Kemal Türkiyesi’nin yiğit halkı, emek güçleri ve onların silahlı kuvvetleri, faşizme ve onu kullanan düşman ele karşı hep birlikte karşı çıkacak mıyız? Günün sorusu ve sorunu budur.

Bir ulusun var oluş gündemi, yarına ilişkin umut ya da umutsuzluk varsayımlarına indirgenemez. Tarihi yapan insanlardır. Oluş, olmak ile olmamak arasındaki bir yeğ değil milli varlığımızın öz güçlerinin bütünleştiği bir yenileme ve aşma eylemidir. Bu eylem, günün koşullarını aşma yolunda gelişme ve ilerlemelerin somut dayanağını, toplumu kuşatan mekanik tepkilerden onu kucaklayacak dinamik etkilere sıçramada bulabilir. Bu sıçrayış ulusu yönetenlerin topluma yansıttıkları görüşleri ve kabullenmeleri olumsuzlukları aşmakla olasıdır aynı zamanda. Böyle olunca, bu aşmak eylemi yerellikten evrenselliğe açılımı da birlikte getirir. Evrensellik, tüm çerçevelenmiş simgelerin geçmişe gömülmesinin anahtarıdır. Ulusal var oluşun bağımsızlıkla tümleşmesi, tarihin izleyicisi değil, yapıcısı konumuna yükselmek demektir. Tinsel eğilimlerin önüne maddesel gerçeğin nesnel dünyasını yerleştirmektir. Uluslararası dünyada, eşit uluslardan biri olmak, kendi değerler eksenini saptamak ve karşılıklı ilişkiler dengesini bu eksene oturtmak anlamındadır. Atatürk’ün tüm ulusal güçleri bu yolda ivmelendirilmektedir. Demem o ki, Mustafa Kemal Türkiyesi antiemperyalistleri olarak baş düşmanlarımız emperyalistlerle amaç birliği düşlemeye paydos. Sevr yanılgısını sürdürme yanılgısındaki emperyalistler nasıl olur da doğruya varırlar ki?

Günümüzün ve yarınlarımızın gereksineceği bağımsızlık güvencesi, bağımsızlık bilinci Lozan’dır. Lozan Antlaşması, Lozan deneyimi bağımsızlığımızı buyuruyor çünkü. Siyasal gücümüzü, bağımsızlık gücümüzü bu buyruktan, Lozan’ı yaratan Mustafa Kemal’den alacağız.

Anayurt halkımızın üzerinde yaşadığı toprak parçasıdır. O toprak parçası, üzerindeki kurum ve ilişkilerin tümünü kapsar. İçinde yaşanılan toplumsal, kültürel, iktisadi ve siyasal çevredir. Giderek, yurt insanlarımızın üzerinde doğup yaşadığı yerdir. İnsanlarımızın yurdu üzerinde bağımsız ve mutlu olarak yaşadığı yerdir. Var olan yaşam koşullarını değiştirmek, daha uygar, daha çağdaş ve gönençli bir siyasal, ekonomik toplumsal yaşam çevresini geçerli kılmak için çalışan, bağımsız örgütlenme ve eylemde bulunan düşmanlarına karşı yurdumuzu savunanlar gerçek yurtseverlerdir. Anamalcı sınıf için yurt parasal çıkar anlamındadır. Başka bir toprakta daha çok kazanacağını saptarsa sermayesini toplar, hemen oraya göçer.

Gerçekte emekçilerimiz yurdunu en çok sevenlerdir. Çünkü yaşadığı toprağını bütün halkımızın yurdu yapmak için yüzyıllardır ölesiye çalışmaktadırlar. Mustafa Kemal kendisini de bir savaş emekçisi olarak görmekteydi. Yurtseverliğinin ve antiemperyalist tutumunun özü bu bilinçten kaynaklanıyordu. Onurlu ve bağımsız Türk halkımızın ana yurdunu düşmanlarımıza peşkeş çekip satanlar kimdir? Kimin sözcüsüdürler. Faşist ABD emperyalizminin, faşist Avrupa emperyalistler birliğinin sayelerinde sayeban olan iktidar mı? Onurlu ve bağımsız Türkiye halkı bunun yanıtını bekliyor! Kim verecek?

“Onursal Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı değerli Vural Savaş; ‘Maskeleri düşüyor, böyle Milli Savunma olur mu?’ dedi”

“Türkiye’nin Milli Güvenlik Stratejisi” adlı eserin de, yazarı olan Prof. Dr. Nurullah Aydın Şen şu belirlemeyi yaptı.. “PKK terör örgütünü besleyen, koruyan, eğiten, istihbarat, lojistik, destek sağlayan NATO müttefikleridir. ASELSAN’da Türkçe yazılım çalışma projesini yürüten iki uzmanın şüpheli ölümle devre dışı bırakılması hâlâ aydınlatılamamıştır. Bu olayın ardından Türkçe yazılım çalışmaları da durdurulmuştur. Çünkü, Türk Hava Sanayi ve Kara Zırhlı Birlikleri Atış Sistemleri, NATO ortak düşman tespitine göre kodlanmıştır. Buna göre de yazılım kodları şifrelenmiştir. ABD Türk savaş uçaklarında elektronik mekanizmayı kilitlediğinde Türk Hava Kuvvetleri uçakları bomba atamaz. Bu aynen kişisel bilgisayarlardaki şifre gibidir. Şifreyi bilmezseniz bilgisayarı da açamazsınız.”

***

Şimdi de CHP Milletvekili Onur Öymen’e kulak verelim: Bir askeri güce sahip olmak sadece silah sistemlerine sahip olmak demek değildir. O silahları kullanma hakkına da sahip olacaksınız. Biz Kıbrıs Harekatı’nı yaptığımız için ABD Kongresi bize askeri ambargo uyguladı. Aldığımız, parasını ödediğimiz silahların yedek parçasını vermediler. Bizim uçabilen uçaklarımız fırlatma iskemlesi olmadan uçtu. Uçaklarımız düştü. Pilotlarımız kurtarılamadı. Şehit verdik. Bize elimizdeki silahları kullandırtmadılar. Almanya’dan bazı askeri teçhizat aldık. Türkiye bunları Güneydoğu’da PKK’ya karşı, teröre karşı kullanıyor diye bir NATO müttefikimiz olan Almanya Türkiye’ye ambargo uyguladı. Bütün buların bilinmesine rağmen 11 milyar dolar ödeyerek 100 adet F-35 satın alınmasını öngören anlaşma Mayıs 2008’de TBMM’de görüşüldü ve süratle kabul edildi. Neden? ABD bu uçakların yazılım kodlarını vermiyor. Vermeyince de milli yazılımı monte edemiyoruz. Parasını ödeyerek aldığımız uçakları düşmanlarımıza karşı kullanamıyoruz. Bu uçakları bu durumda alanlar kimlerdir? Silahlı Kuvvetlerimize danışılmadan bu uçakları alan hainler kimlerdir? ABD’nin düşman saymadığı füzeler ve benzer radar güdümlü tehditlere karşı savunmasız kalıyoruz. PKK ABD malı füze kullanırsa uçaklarımız keklik gibi avlanacak. Kuzey Irak’ta kurulacak Kürt devleti de, herhalde ABD füzeleri kullanacak ve bizim uçaklarımız bir çatışma halinde o füzelere karşı etkisiz kalacak. Yunanistan’la çatışma halinde de o uçakları kullanmak mümkün değildir. Türkiye’nin son satın aldığı 30 adet F-16 Blok 50 uçağında da milli yazılım yoktur.”

CHP Milletvekili Şükrü Elekdağ, milli yazılımsız uçaklara verilen adı TBMM’de açıkladı: “Uçan soba borusu!” ABD milli yazılımı neden vermiyor? Amerika’nın bölgesel çıkarları için uygun olmayan strateji seçeneklerine Türkiye’nin başvurmasını önleme ABD bize F-35’leri teslim ederken, yazılımında kimleri dost saydıysa onlarla dost olacağız. Onlarla dost kalacağız. Uçağın yazılım programının yani kaynak kodlarının düşman olarak algıladıklarını ise hep hasım kabul edeceğiz. Etmek zorunda kalacağız. Kullanmayacağımız savaş araç ve gereçlerine milyarlarla dolarları ABD’ye haraç verenlere söylüyorum. Bizim için, milli güvenliğimiz için ulusal kararlarımızı hep ABD’ye mi verdireceğiz. Sizlerde ulusal onur hiç yok mu? Yineliyorum. Ulusal kararlarımızı hep ABD’ye mi verdireceğiz?

Büyük vatansever “Deniz Gezmiş’”in faşist ABD emperyalizmine karşı bağımsızlık eylemlerini ülkemize yabancılaştıranlar vatan hainleridir. Türkiye’mizin milli savunma politikası Mustafa Kemal dönemi politikasıdır. Mustafa Kemal yaşadıkça bu politika da yaşatılmıştır. Mustafa Kemal yitince, Mustafa Kemal dönemi dışındaki tüm iktidarların politikaları, faşist emperyalistlerin kul ve kölesi olan iktidarların politikaları olmuştur.

***

Faşist ABD emperyalizminden satın alınan bütün silah, araç ve gereçlerin düşmanlarımıza karşı kullanılamaz durumunu çözen ve silahlarımızı kullanılır hale getiren büyük vatansever yüksek mühendislerimizi bu başarılarından dolayı öldürten kaçak, kalleş ve korkak faşist ABD emperyalizminin paralı uşaklarıdır. Aramızda yüzlercesi dolaşan CIA ajanlarıdır. Bu büyük vatansever vatandaşlarımızı saygıyla ve rahmetle anıyor ve selamlıyorum. Kurtuluş Savaşımızın, kurtuluş davamızın Mustafa Kemal cephesi ordularının devamından yanıt bekleyen onurlu Türkiye halkımızla birlikte yineliyorum. Günümüzün ve yarınlarımızın gereksineceği bağımsızlık güvencesi, bağımsızlık bilinci Lozan’dır. Lozan Antlaşması, Lozan deneyimi, Lozan zaferi ve bağımsızlığımız buyuruyor çünkü. Siyasal gücümüzü, bağımsızlık gücümüzü bu buyruktan, Lozan’ı yaratan dahiler dahisi Mustafa Kemal’den alacağız.

Uygarlaşmamızın, kültürleşmemizin, çağdaşlaşmamızın, bir tarafta “alayiş-i ziyade”leştirilmemizin, diğer tarafta tümüyle “kıyafet-i harabat”laştırılmamızın “mütalaa fecaat” ırzına geçtiler. Bütün bu olumsuzlukları sürekli olarak oluşturan iktidara ve dayanağı faşist ABD emperyalizmine karşı Mustafa Kemal Türkiyesi cephesi ve onurlu Türk Ulusu olarak susacak mıyız? Bağımsız Mustafa Kemal Kurtuluş Savaşı cephesi ordularının devamından bu yanıtı bekleyenlerin başında onurlu Türkiye halkımız gelmektedir.

Mustafa Kemal Türkiyesi cephesi devrimleriyle özdeşleşen, “Büyük Türk Milleti”nin bilgilerine arz ederim.

Not: “Faşizmin temellerini atanlar…” yazısı “Beyazıt Devlet Kütüphanesi”nde 1971’de yaptığım araştırma ve inceleme sonunda oluşan önemli bir bilgi derlemesinin özetinin özetidir.

09
Tem
08

Faşistlere hatırlatalım: Döktüğünüz kanda boğulacaksınız!

Faşizmin şiddet dolu yürüyüşü umarsızca devam ediyor. Bu yürüyüş kanlı bir koşuya dönüşene kadar devam edecek gibi görünüyor. Sonunda kendi kanında boğulacağını aklına getirmeden yürüyor, yürüyor.

Geçtiğimiz hafta Ergenekon davası kapsamında Türkiye Cumhuriyeti tarihinde ender rastlanan gözaltına alınmalar gerçekleştirildi. Yaşananlar kısacası ağır bir travmaydı. Ama bu travma en kısa zamanda atlatılmak zorundaydı. Yılgınlık ve umutsuzluk faşizmin gıdasıydı, suyuydu, havasıydı.

Faşizmin asılsız suçlamalar üzerinden yaptığı bu gözaltına alma operasyonunu kişiler ve tekil şahıslar üzerinden değerlendirerek ortaya koymanın bizleri yanlış hedeflere yöneltmeye sevk edeceği mutlak görünüyor. Halkın içinden kendi gücünü almayan yapılanmaların her zaman temelsiz olduğunu, günün birinde en ufak sarsıntıda yıkılıp gideceğini bundan önceki TÜRKSOLU gazetesi sayfalarında ortaya koymuştuk. Biz haklı çıktık diye sevinmiyoruz ve sevinmeyeceğiz. Ayrıca varlığının olup olmadığı bile çok net belli olmayan oluşumların hiçbir zaman içinde olmadık, olmayacağız.

Önümüzdeki bu zor denklemi çok iyi yorumlamamız gerekiyor. Hedef aslında nedir?

Hedef kişiler ve örgütler midir, yoksa faşizmin gerçek amacına ulaşmak için önünde tek engel olarak gördüğü Türk Ordusu’nun yıpratılması ve Türk halkının gözünde değerinin düşürülmesi midir?

Anlayana soru cevabını vermiştir.

Bu, faşizmin Amerikan emperyalizmi tarafından kendisine biçilen küçük bir roldür. Yapılan operasyon aslında iktidardaki faşist güçleri bile aşan daha ileri bir operasyondur. Günü gelince, bu küçük rolü kapmak için yarışanlar oyun dışı kalacağı günleri hesaplamak zorundadırlar. Bizden uyarması.

Yaşanan gelişmelerde “dükkan” kepenklerini hâlâ özenle kapalı tutmaya çalışanlara ise belki de herkesten önce oyun dışı kalma ihtimalini düşünmelerini hatırlatmak isteriz. Bu düşünceyi kehanet olarak yorumlamak yanlış olur. Aylar önce TÜRKSOLU’nda yazılan bir yazıda bu işin “Şemdinli”de biteceğini vurgulamıştık. Gene haklı çıktık demeyeceğiz ve sevinmeyeceğiz. Bu böyle biline.

Gelelim asıl meselemize.

Amerikan emperyalizmi yüz elli yıl önce ortaya koyduğu görüşlerini bugün Büyük Ortadoğu Projesi ile hayata geçirmeye çalışıyor. Amacına ulaşmak için önünde iki tane zor engel var.

Bu engelleri sıraya koyarsak:

Birincisi İran,

İkincisi Türkiye Cumhuriyeti.

Amerikan emperyalizminin, daha doğrusu emperyalizmin en büyük korkusu, ulus devlet yapılarını antiemperyalist bir milliyetçilikle koruyan devletlerin Ortadoğu’da var olmaları. Bu devletlerin varlıklarının yegane sebebi çok güçlü ordularının olmasıdır. Türk Ordusu’nun bu ordular içindeki en güçlü ordu olması Amerikan emperyalizminin her zaman temkinli davranmasına yol açmıştır. 1970’lerde başlayan Türk Ordusu’nun gerçek Atatürkçü ilkelerden uzaklaştırılması çalışmaları bugün sonuçlarını Amerika lehinde vermeye ne yazık ki başlamıştır. Ama yine de Atatürkçü yapı tasfiye edilememiştir.

Amerika hızla İran devletini kendine göre “normalleştirme” operasyonuna doğru gitmektedir. İran’ı işgal girişimi kaçınılmaz görünmektedir. Amerika bu işgalde Türkiye’yi yanında görmek ve desteğini almak istemektedir. İktidardaki faşist güçler tam destek halindedirler. Bu onların misyonudur. İktidarda olmalarının sebebi budur zaten. Tertipledikleri gözaltına alma oyunlarıyla Türk Ordusu komuta kademesine mesajlar vererek şunu demektedir:

“Kendinize gelin! İran işgalinde desteğinizi verin, yoksa siz de aynı duruma düşersiniz…”

Ne acı! Böylesi bu durumda kimse Mustafa Kemal Atatürk tavrı gösterememiş, olacaklar peşinen kabullenilmiştir.

Aslında daha vahimi ise İran işgalinden sonra olacaklardır. Amerikan emperyalizmi aç gözlerini Türkiye Cumhuriyeti’ne dikecektir. Büyük Ortadoğu Projesi’nin önündeki en büyük engele, son kaleye.

150 yıllık Kürdistan hayali Türkiye topraklarında hayat bulurken, bir yandan büyük Ermenistan kurulacaktır. Türk Ordusu içinde şimdilik ortaya çıkmayan ayrışma o gün gerçekleşecek, zayıflayan ve dağılan Ordu her yaptırımı kabullenecektir. Türk halkının gözünde çeteci ve komplocu imajı çizilen Ordu destek bulamayacak, vatan topraklarında yapılan her parçalanış sessizce izlenecektir. Türk Ulusuna biçilmek istenen elbise budur.

Bugün yaşanan bütün hesaplaşmalar bu denklemin üzerine kurulmuştur. Kısacası vatan artık teferruat olmuştur.

Emperyalizm Anadolu topraklarında en ağır yenilgisini alırken yepyeni bir Cumhuriyet güneş gibi doğuyordu. Mustafa Kemal Atatürk emperyalizme karşı verilen savaşta Türk halkının içinden çıkan halk ordusuna güvenmişti. Türk devletlerinin ordularının en büyük özelliği hep halkın ordusu olmasıydı. Geçen zaman içinde bazı dönemlerde komuta kademesi dahil ordularımız rotasını şaşırsa bile gene Atatürkçü yapılarına dönme gayreti her zaman gözlenmiştir. Türk Ordusu’nun Atatürkçü rotaya girmesine bizlerin de destek vermesi gerekiyor. Bu Ordu bizim içimizden çıkan Ordu. Bunu faşizme hatırlatmak isteriz. Zaten bütün korkuları da bu.

Türkiye Cumhuriyeti ilelebet var olacaksa, vatan toprakları var olacaksa Ordumuzla olacaktır. Türk Ordusu halk ordusu olmayacaksa vatan da olmayacaktır. Milli Mücadele hareketi halk ordusu örgütlenmesinin en önündeki yerini alacaktır. Emperyalizm döktüğü kanda boğulacaktır.

09
Tem
08

Ey samimi Müslüman!

Eee, çakal şehre indi artık! Bundan sonra olacakları kimse tahmin edemez. Ama buradan kendini Müslüman diye tanımlayanlara (sözde Müslüman) birkaç sözüm olacak.

Ben bir Kemalist devrimci olarak…

ABD’nin ılımlı İslam denen zırvalarına karşıyım!

Ya sen Müslüman?

Ben; tüm Amerikan üslerine karşıyım!

Ya sen Müslüman?

Ben; Irak’ta milyonlarca Müslümanı katleden ABD’ye dümdüz gidiyorum!

Ya sen Müslüman?

Ben; memleketimi peşkeş çekenlere de dümdüz gidiyorum!

Ya sen Müslüman?

Ben; AB denen zırva birlikteliğe sonuna kadar karşıyım!

Ya sen Müslüman?

Ben; etrafında binlerce aç varken hacca gidenlere de karşıyım!

Ya sen Müslüman?

Ben; onurlu yaşamayı tam bağımsızlık olarak alıyorum!

Ya sen Müslüman?

Ne diyorsun?

Sessiz kaldın…

Ben; NATO üslerine de karşıyım!

Ya sen Müslüman?

Ben; Türkiye Cumhuriyeti’ne ilelebet bağlı kalacağıma ant içtim!

Ya sen Müslüman?

Ben; Hz. Muhammed’e küfredenlere küfürlerini iade ettim!

Ya sen Müslüman?

Sen değil belki ama senin adam sıfatı verdiğin ağababaların hemen ertesinde Papa’nın elini öptüler… Ben “lanet olsun” dedim!

Ya sen Müslüman?

Bu ülkede yaşayanlara tek bir sözümüz var: “Herkes ayağını denk alsın!” Türkiye Cumhuriyeti’ne kastı olan her kim ise bilmelidir ki; mevkii ve konumu ne olursa olsun, ister Müslüman, ister Hıristiyan olsun fark etmez, herkesin inancı kendine… Ama herkes bilmelidir ki; bu ülkenin sahipleri bir gün hiç umulmadık bir anda çıkagelir ve ihanetin hesabını sorar!

Buradan alenen söylüyorum; Anadolu’daki Müslümanlığı Haçlılardan koruyan Gazi Mustafa Kemal Atatürk’e dil uzatan her kim olursa olsun şerefsizin önde gidenidir ve kesinlikle Müslüman değildir.

Aksini iddia eden varsa alnını karışlarım!

Ey samimi Müslüman!

Biz devrimciler öyle yalvarmayı filan beceremeyiz. Ama şimdi kendimle çelişip sana yalvarıyorum; ne olur şu din bezirganlarından kurtar kendini!

Bak benim için değil ve hatta ülken için de değil!

Allah için…

Allah ile aldatanlardan kurtulduğun gün, gerçek Müslüman olduğun gün olacaktır.

İşte o gün ne mutlu sana…

Bugün bu ülkede dini inançlarının gereklerini yerine getirenlerle kimsenin bir alıp veremediği yok aslında. Yalnız gerçek Müslümanlar anlamalıdır ki; bu günler itibariyle onların yanındaymış izlenimi veren eski dönme-dolaplar, aslında İsrail uşağı ajanlardır. Bunu benim söylüyor olmam bazılarına tuhaf gelebilir belki, ama durum tamamen budur.

Dini paraya tahvil eden bezirganlar ortaklığının ulaştığı çıkar birlikteliği aslında dinler üstü bir yapılanmanın ürünüdür. Sözün özü; dini ne olursa olsun tüm insanlık aynı takiyye ile karşı karşıyadır. Allah ile aldatılmak! Yaşar Nuri Hoca’nın dediği gibi…

Siz sanıyor musunuz ki Amerikalı bir Katolik aldatılmıyor?

Ya da Yunan Ortodoks!..

Bu şeytan ortaklığının temelinde yatan tek şey var; o da para!

Yani güç.

Dinde tartışma yoktur!

Bunu iyi bilen sahtekar ve işbirlikçi taife cahil halkın dini duygularını öyle güzel okşuyor ve ona öyle samimi bir görüntü çiziyor ki, bu yanlıştır ya da böyle bir şey yoktur dediğinde din düşmanı oluyorsun onların gözünde.

Amerika’larda saltanat süren bir hacı efendiye sen Müslüman olarak; “Ey hacı efendi, onca Müslüman ülke dururken Müslüman katili bir ülkede ne arıyorsun?” diye soramıyorsan, kalkıp bana veya bir başkasına ahkam kesmeye çalışma! Onca Iraklı yetim hesap soracak günü geldiğinde, sakın unutma!

Bu olacak, bundan kaçış yok. İnsanlık onuru bir gün tüm bunların hesabını soracak.

Bakalım o zaman ey Müslüman; sen ne cevap vereceksin?

Cumaları hiç kaçırmadan, en öndeydin!

Beş vakit namaz da kıldın!

Bağıra çağıra hacca da gittin!

Yetmedi bir daha gittin!

Başını mı?

Rahibeleri kıskandırırcasına örttün!

Yetim sana soracak: “Ey benim dinimden olduğunu söyleyen sahtekar, bu zulme neden göz yumdun? Neden seyirci kaldın? Ve neden Müslüman katilleriyle aynı sofrada yer aldın?”

Aynı sofradaydın ama içki değil portakal suyu içtin değil mi?

Bravo sana büyük Müslüman!

Zaten Müslümanlık da bu olsa gerek!

Sen yemene içmene devam et.

Beğenmediğin devrimciler, sindiremediğin Kemalistler yine ezilenlerin yanında, yine işgallerin karşısında. Katline göz yumduğun Müslüman kardeşlerini biz savunuruz, sen de haccına gidersin paşa paşa.

Ya soruyorum sana ey ahmak: “Kimi kandırıyorsun, söyler misin bana? Onca Müslüman kanı akarken…”

Yatacak yeriniz var mı acaba sizin?

Tarihe bakıyorum, yoksunuz!

Söyler misiniz bana, kimsiniz siz?

Kimsiniz siz?

Müslüman olduğunuzu söylüyorsunuz, eyvallah! Peki sizinle aynı dini paylaştığını söyleyen insanlar birer birer değil milyon milyon katledilirken siz ne yapıyorsunuz a kuzum?

Onca aç varken soruyorum size: “Ey kendini bilmez ama kendini evliyagillerden sayan sahte molla kılıklı şeytan taşlayıcıları, bela mısınız siz bu milletin başına?”

İşte tüm bunların farkına varmak için tek bir şeye ihtiyaç var: Bilinç!

Çok şey bilmenize, yüzlerce kitap okumanıza gerek yok. Şayet biri gelip en değer verdiğiniz şeyi satmanızı söylüyorsa, bilin ki o kişi sizin dostunuz değildir. İşte bilinç tam da budur.

Köyünüzün meydanını satmaya kalksalar, kıyameti koparırsınız.

Koca memleketi sattılar, kılınız kıpırdamadı.

Kitaba baktım, böyle bir şey yazmıyor!

Vallahi de billahi de yazmıyor.

Sizi her zaman Mustafa Kemal kurtaramaz, azıcık da siz gayret edin artık!

Yani demem o ki; işbirlikçilerden uzak durun yeter, gerisini biz hallederiz, her zamanki gibi…

Sonra yine bizim için ileri geri konuşursunuz, yeter ki memleket bize kalsın…

Canımız acıyor, bilmem anlatabiliyor muyum…

Ey halkım, bizim tek bir düşmanımız var; o da işbirlikçi vatan hainleridir. Bunu iyi belleyin.

Bugün bu ülkede laik-Müslüman diye bir ayrım yoktur. Olduğunu iddia edenler, bizi AB’ye şikayet eden işbirlikçilerdir. Aldanmayın onların sahte gözyaşlarına; timsah kadar acımasız oldukları, yaptıkları kan ortaklıklarıyla tescil edilmiştir.

Ama inanın bana, bir gün öyle bir balyoz inecek ki tepelerine, olmayan feleklerini bile şaşıracaklar…

Ey Müslümanlar; memleketinize sahip çıkın; yoksa İsa size sahip çıkacak.

Aklınızı başınıza alın!

Bir devrimci size ancak bu kadar tüyo verir; kıymetini bilin.

Vatan nedir bilir misiniz?

Sizin namusunuz!

Namus olmadan ne din olur ne de başka bir şey.

Aklınızı başınıza alın!

09
Tem
08

Sıra Yaşar Paşa’da mı?

Şaşkınlığın bu kadarına doğrusu ya pes.
Bindiğin dalı kesiyorsun Adnan Menderes.
İlle de asıp kesmek geliyorsa içinden
Ezmekte devâm et Barışçılar’ı, ama sen
Meselâ Yalçın’ı da tıkıyorsun deliğe
İhtiyarcık sana azıcık cilve yaptı diye,
Git, koş, elini öp, af dile, yüzünü güldür,
O, yalnız altın kafeslerde öten bülbüldür.
O, matbaalar yıktırıp kitaplar yaktıran,
O, büyük demokrat, O, hürriyetçi kahraman,
Moskova’yı atomlayalım diyen insancı…
Kendine acımazsan bize bir parça acı.
A be Adnan Menderes, böyle bir dal kesilmez,
Böyle şaşkınlıkların sonu da iyi gelmez…
Şu muhalefetle de alıp veremediğin ne?
Niye öyle hışımla yürüyorsun üstüne?
Kore’ye asker gönderdin de “Hayır” mı dedi?
“Kan aktı hesabı sorulmalıdır!” mı dedi?
Orduyu emrimize verdin, ses çıkardı mı?
“Olmaz olsun” mu dedi Amerikan yardımı?
Feryat mı etti “İstiklâl elden gitti” diye?
Zavallı, sımsıkı sarılmış demokrasiye :
“Başvekil merasimsiz karşılanmalı” diyor.
Bir de bazan coşarak “Hayat pahalı” diyor.
Bu aksoylu muhalefeti ezilir görmek
Türkün Batılı dostlarını pek üzüyor pek.
Şaşkınlığın bu kadarına doğrusu ya pes.
Bindiğin dalı kesiyorsun Adnan Menderes.

Senin bindiğin dallar ve bindiğimiz dallar,
Unutma bu dallardan başka asıl ağaç var,
öfkeyle homurdanan yarı çıplak, yarı aç,
bizi silkip atmaya fırsat kollıyan ağaç…
Nazım Hikmet

AKP’nin değil ABD’nin operasyonu

Kürt-İslamcı faşist çetenin Ergenekon tertibi beklendiği şekliyle ve içine beklenen isimleri de dahil ederek devam ediyor.

Şemdinli’de astsubayla başlayan Ergenekon süreci, daha sonra Danıştay’la yüzbaşı kademesine yükselmiş, Şubat ayında ise tuğgenerallik mertebesine varmıştı. Son operasyonla birlikte rütbe orgeneralliğe kadar yükseldi.

Astsubaydan orgenerale kadar her rütbeden emekli asker ve bir kısım muvazzaf askerin iki yıldır operasyonlarla tutuklanması hedefin Ordu’nun kurumsal varlığı olduğunu göstermeye yetiyor.

Ancak Ordu neden hedef ve kimler hedef alıyor?

Bu konularda kafalar henüz aydınlanmış değil.

Burada iç içe geçen iki süreci birbirinden ayırdetmemiz gerekmektedir.

İlki, AKP iktidarının muhalif kesimleri yok etmesi için yapılan operasyondur.

Açık faşizme yönelen AKP, toplumsal hiçbir muhalif güç olmasının istememektedir. Bu nedenle “ulusal güçler”i hedef almıştır ve bu kesimler de birer birer Ergenekon’un içine dahil edilerek içeri alınmakta ve muhalefet bitirilmektedir.

Ancak ikincisi çok daha önemlidir. Bu, Türkiye’nin ABD’nin Büyük Ortadoğu’suna uygun hale getirilmesi sürecidir. Esas belirleyen de budur.

Bugün AKP’nin idare ettiği bir tertip süreci ile değil tümüyle ABD’nin idare ettiği bir süreçle karşıyayız.

Burada daha önce de vurguladığımızı bir kez daha vurgulayalım: Tayyip Erdoğan bu süreci idare eden değil, bu süreç içerisinde güdülen konumdadır. Yakın çevresini oluşturan Kürt-İslamcı çete tüm tertipleri planlamakta, uygulamakta ve süreci şekillendirmektedir.

Kürt-İslamcı çete bir CIA hücresidir ve asıl kontrgerilla da odur. Bu kontrgerilla çetesinin hedefi Türkiye’yi yalnızca Büyük Ortadoğu haritasına razı etmek değil aynı zamanda Güney Afrika modeline ikna etmektir.

Güney Afrika modeli

Büyük Ortadoğu haritası Türkiye’nin küçülmesini ifade etmektedir. Türkiye için bunun anlamı güneyimizde kurulacak Kürt devletçiğini kabullenmektir. Bugüne kadar bu büyük oranda kabullenilmiştir de.

Ancak bundan sonra işin önemli kısmı kalmaktadır geriye: Türkiye’nin kendi içindeki Kürt meselesini çözmesi.

CIA’nın burada bulduğu yöntem Güney Afrika’da uygulanan yöntemdir. Türkiye Kürt meselesini kendisinin yarattığını kabul edecektir, Kürtlere karşı soykırım suçu işlediğini kabul edecektir, bu ırkçı geçmişiyle yüzleşecektir ve Kürtlerle barışacaktır.

Dolayısıyla Ergenekon sürecinde belirleyici olan esas halka AKP’nin muhalif kesimleri yok etmesi değildir. Darbe hiç değildir. Önemli olan Kürt meselesinde Türkiye’nin ikna edilmesidir.

Bugüne kadar Kürt meselesi emperyalizme bağlı bir sorun olarak algılanıyordu. Türkiye’yi bölmek isteyen emperyalist güçler ve Batılı devletler Kürtleri kışkırtmakta ve Türkiye’yi bölmeye çalışmaktaydı. Bu sadece dolaylı bir destek de değildi. PKK bizzat Batı tarafından silahlandırılıyordu.

Şimdi Ergenekon’la birlikte bu anlayış yıkılmak istenmektedir. Buna göre Türkiye’de Ergenekon adı verilen bir derin devlet bulunmaktadır. Bu derin devlet Kürt meselesini kendisi yaratmıştır. PKK’yı kuran bu derin devlettir, silahlandıran da, Türk Ordusu’na saldırtan da. Dolayısıyla devletin bir kirli savaşı söz konusudur.

Bebek katili Apo’dan bebek katili Ordu’ya

En son Taraf gazetesinde yayınlanan Dağlıca ile ilgili belge bu operasyonla ilgili en önemli belgedir. Buna göre Türkiye Dağlıca’da yapılacak PKK baskınını biliyordu ama hiçbir önlem almadı. Bunun anlamı açıktır, Türk Ordusu PKK’nın bu tür baskınlarından zarar görmemekte, PKK’ya karşı savaşını bu tür baskınları gerekçe göstererek sürdürmektedir.

Böylesi bir gelişmeden varılacak yer bellidir. Bebek katili Apo’dan bebek katili Ordu’ya varılacaktır.

O nedenle bugün gözaltına alınan ve yargılanmak istenen paşaların darbecilikle suçlanması şimdiki durumdur. Asıl hedeflenen paşaların Kürt soykırımından ve kirli savaştan yargılanmasıdır!

O nedenle operasyonun boyutu çok büyüktür ve çok büyük yerlere kadar gidecektir.

Burada yeniden Şemdinli’ye dönüleceğini beklemek kehanet değil işin doğasıdır. Bu bölgede görev yapan komutanlarımızın tümü hedeftedir. Yani yarın öbür gün gazetelerimizin bebek katili Apo değil Büyükanıt’mış manşetini attıklarını görürsek şaşırmamalıyız!

O nedenle hedefin gerçek boyutunu kavramalı ve stratejimizi de buna uygun bir biçimde belirlemeliyiz.

Yarın öbür gün Türkiye’de bir darbe tezgahı ile ilgili belgelerin ortaya çıkması beklenebilir ama bunun bir anlamı ve önemi olmayacaktır. Zaten böylesi uçuk teorilerle bir yere de varılamaz.

Ama şunu beklemeliyiz: Dağlıca benzeri bazı belge ve görüntüler bazı gazetelere servis edilebilir.

Mesela Türk Ordusu’nun bir köy yakma görüntüsü, işkence görüntüleri vb. görüntüler!

Burada Taraf’ta yayınlanan belge önemlidir. Ama ilk belge değildir. Benzeri bir belgeyi bugün Ergenekon’dan tutuklu bulunan Doğu Perinçek’in 2000’e Doğru dergisi de yayınlamıştı: “Vur Emri” manşetiyle.

Belgeyi ortaya çıkaran ise o dönem askerliğini yapan, bugün Cumhuriyet gazetesi yazarı ve sıkı bir ulusalcı olan Ümit Zileli’ydi! Kaldı ki onun gazetesi de bugün Ergenekon’dan sorgulanıyor.

Demek ki bu siyasal düzende kimin hangi “taraf”ta olduğunu tespit etmek o kadar kolay değildir.

Orgeneral’den
Genel Kurmay Başkanı’na

Ama ABD’nin kimleri hedef alacağını kimleri ise almayacağını rahatlıkla görebiliriz.

Mesela savcıların derdi darbecilerle hesaplaşmak olsa Kenan Evren oracıkta durmaktadır, üstelik darbe girişiminde bulunmamıştır, darbeyi yapmıştır!

Demek ki hedef darbeyici dövmek değilmiş…

ABD Türk Ordusu’ndan geçmişin hesabını sormak istemektedir. Hatırlanacağı üzere ilk Körfez Savaşı sırasında Türk Ordusu ABD’ye karşı kararlı bir duruş sergilemişti.

Ancak asıl önemli kopuş 1998 ile 2002 yılları arasında olmuştu. Önce İsmail Hakkı Karadayı daha sonra ise Hüseyin Kıvrıkoğlu dönemlerinde Türk Ordusu ABD denetiminin dışına çıkmıştı.

Hilmi Özkök ile başlayan dönemde ise en tepede Amerikancı bir komutan olsa bile, diğer kuvvet komutanlıklarının yine ABD’ye mesafeli komutanlardan oluştuğunu görüyoruz. Bugün gözaltına alınan komutanların tümü de ABD’ye karşı tavırları ile bilinenlerdir. Bu elbette basit bir tesadüf değildir. ABD’ye karşı tavır alan komutanları içeri tıkarak ABD bugünkü ve gelecekteki komutanlara iyi bir gözdağı vermektedir. Demektedir ki komutan oldunuz diye istediğinizi yapmaya kalkmayın, 10 yıl sonra bile olsa sizi ele geçiririm. Tam da ABD’nin İran’a saldırısı öncesinde iyi bir gözdağıdır bu.

Bu bakış açısından Ergenekon’u geriye ve ileriye doğru nasıl ilerleyeceğini rahatlıkla kestirebiliriz.

Geriye doğru gidilecekse, önceki Genel Kurmay Başkanları Kıvrıkoğlu ve Karadayı’nın bu operasyona dahil edilmelerini bekleyebiliriz.

Ancak bunun bir de ileriye gidişi vardır: Yani bir ay sonra emekli olacak şimdiki Genel Kurmay Başkanı Yaşar Büyükanıt’ın da bu operasyona dahil edilmesini beklemek son derece normaldir!

Burada belirleyici olan kesinlikle AKP değildir. Bazı komutanların laiklik konusunda çok sert çıkışları olmuş olabilir, bunlar çok önemli değildir. ABD’nin kimi hedef alacağını görmek için PKK’nın tavrına bakmamız yeterli olacaktır: PKK kimi hedef alıyorsa, ABD de onu hedef alacaktır! AKP burada sadece uygulayıcıdır.

AKP kapanır, Ordu tasfiye edilir, ama Kürt-İslamcı çeteye bir şey olmaz

Burada bazı muhtemel sivil hedefleri de saptayalım.

Bu operasyonda sıra bazı eski rektörlere gelecektir. Çünkü bu rektörler ulusal duruşları nedeniyle fişlenmişlerdir.

Bazı yargı mensuplarına gelecektir sıra. Çünkü bazı emekli savcılar, hakimler yine ulusal tavırları nedeniyle kara tahtadadırlar.

Ama bazı basın mensupları da hedef olacaktır. Bunlar Doğan, Ciner ve Karamehmet’e bağlı medya kuruluşlarıdır.

Bugün Ergenekon’a karşı tavır alan ve içeri alınan bazı şahıslarla yakın irtibatı olan bir Aydın Doğan’ın içeri alınması belki çok inanılmaz gelmektedir ama bu soruşturmanın saçma sapan mantığına uymaktadır.

Kısacası Ergenekon’da hedefler büyüktür. Burada kimi hedefler AKP’nin operasyonu ile sürece dahil edilecektir ama kimileri zaten ulusal tavır nedeniyle ABD tarafından mimlenmiş isimlerdir.

Ama yine de operasyonu AKP-ABD ortak operasyonu olarak görmemek gerekir. ABD muhtemelen AKP’nin kapatılacağını da hesap etmektedir. Nitekim AKP’ye açılan kapatma davasına AB açıktan karşı çıkarken ABD sessiz kalarak aslında yargıya destek verdi.

Bu demektir ki bir yanda Kapatma Davası ile AKP’nin işinin bitirileceği, diğer taraftan Ergenekon’la Ordu’nun işinin bitirileceği, ama sadece Kürt-İslamcı CIA çetesinin ayakta kalacağı çok daha büyük bir oyun tertiplemektedir ABD.

Zaten ABD ve Kürt-İslam çetesi açısından önemli olan AKP ve Tayyip Erdoğan da değildir. Bu isimler gerektiği yere kadar kullanılmış, sözde Kürdistan’ın önünü açmış ve sonra da çöpe atılmış olacaklardır.

Bir bakmışsınız yarınki Türkiye’de Şeriatçı yanı törpülenmiş yeni bir Amerikancı iktidar kurulmuş, Amerikancı bir Ordu kademesi tesis edilmiş…

Sıra Yaşar Paşa’da mı…

Ama o zamana kadar ABD Ordu karşıtı tüm adımları AKP’ye attıracaktır!

Bu süreçte artık şunu bile bekleyebiliriz, Ergenekon şu an görevde bulunan komutanlara kadar bile genişletilebilir.

Nitekim bunun yöntemini eski Genel Kurmay Başkanlarından Hilmi Özkök açıkladı. Kuvvet komutanlarını atayan ve görevden alan Başbakandır diye bir açıklama yaptı durup dururken.

Eğer Tayyip Erdoğan kendisini güçlü görür ve böyle bir adımı atarsa, örneğin Genel Kurmay Başkanını öğlenleyin görevden alır ve emekli eder. Öğlenleyin emekli edilen Genel Kurmay Başkanı o anda sivil bir vatandaş olur. Ergenekon savcısı da akşam üzeri gözaltı kararı alıp, sabah paşayı evinden alabilir!

Kısacası Türkiye’de normal işleyişin o kadar dışına çıkılmıştır ki artık her kesimden her şeyi beklemek müm kündür.

09
Tem
08

Hukuksuz kalmak

İlişkilerin düzenli yürümesi, varlığın güvencede olması, yaşamın yaraşır biçimde geçmesi için evrensel bir ölçü niteliğiyle benimsenen hukuk, herkes için zorunlu bir olgudur. Hukuksuz kalmak ölümle birdir. Toplumsal aydınlığın en etkin öğesi olan hukuktan yoksunluk, tüm tehlikeleri ve sakıncaları çağrıştıran durumu özetler. Yaşam hakkını anlamlı ve değerli kılan haklar ve özgürlüklerdir. Bunların gerçekleşmesinin, kullanılmasının ve bunlardan yararlanmanın güvencesi de hukuktur. Yargı organlarının hukuku gerçekleştirerek sundukları toplumsal gıda, adalettir. Yargılamanın açık, kararların doyurucu gerekçelerle alınması, mahkemelerin bağımsızlığı, yargıçların yansızlığı ve güvencesi, toplumsal barışı sağlamakla öncelikli görevli yargının özleneni, bekleneni tam olarak verebilmesi için öngörülen ilkelerdir. Hukukun üstünlüğü ve hukuk devleti ancak bu yolla yaşama geçer.

Geçen hafta Türkiye’yi dalgalandıran gözaltı olayları izlendi. Hukuk dışı yollara, yasalara aykırı oluşum ve eylemlere karşı olduğumuz ölçüde, uygulama çelişki ve aykırılıklarına da karşıyız. Özgün adıyla Ceza Muhakemesi Kanunu’nun ilgili 90. ve sonraki maddeleriyle düzenlenen yakalama, gözaltı, tutuklama koşullarının insancıl yaklaşımlar ve davranışlarla, özenle yerine getirilmesi olanağı varken, sertliğe, kabalığa, kelepçelemeye başvurulması asla doğru değildir. Bilgi almayı savsaklayıp doğrudan, ortamı, çevreyi, yakınları, sağlık durumlarını gözetmeden gözaltına almak zorunluluklar dışında gereksiz ve yararsızdır. Kişiliklere saygısız, özgürlük erdemine aldırışsızlıkla sürdürülen uygulamalar hukuka saygıyı, yargıya güveni sarsar. Yüklenilen ya da üzerlerine atılan suçların kovuşturulup gereğinin yapılması ayrı, kesin karar verilinceye kadar her yurttaşın mâsum sayılması ayrıdır. Suçluluğu mahkeme kararıyla belirlenmeyen kimseye yıpratıcı biçimde davranılamaz, buna kimsenin hakkı yoktur. Görevli, yetkili ve sorumlular da yasalara uygun davranmalı, işlevlerini yerine getirirken her tür kötüye kullanmaktan kaçınmalı, devlete olan inancı yıkmamaya özen göstermelidir. Bunu beklemek ve istemek her yurttaşın en doğal hakkıdır. İktidar kesimi, işlerine gelince yargıya saygıyı hatırlamakta, işlerine gelmezse yargıya en olumsuz biçimde yönelip yüklenmektedir. Oysa gerçek bir hukuk devletinde hukuka bağlılığın ve saygının örneğini öncelikle iktidar vermelidir. Yandaş ve yalaka medyayla birlikte yargı düşmanlığına soyunmak, hukuka yaraşır olmamanın belirtisidir.

Karanlık koyulaşıyor

Ulusal onurun simgesi yargıya dış kaynaklı saldırılar karşısında iktidar kesiminin aymazlık ötesi duyarsızlığı büyük bir yozlaşmadır. Türkiye’yi sömürgeleri sanarak yaklaşan yabancılar öneri ve dilek yerine buyruklarını sıralayıp tehdide başlamışlar, hukuksuzluğun, bağımsız yargıya saygısızlığın en çirkin örneklerini vermişlerdir. Anayasal düzeni koruyarak devleti ve demokrasiyi koruma görevini yerine getirmeye çalışan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı’na, kapatma dâvasına bakan Anayasa Mahkemesi’ne dışarıdaki karşıtları unutturacak biçimde içerdeki iktidar şakşakçıları da saldırmaktadır. Kimi “partiyi kapatmanın aklını peynir ekmekle yemek” olacağını yazarken kimi de mahkeme kararlarını kendi kıt aklınca yorumlayarak nasıl sonuca gidileceğini öğretmeye, dayatmaya kalkışmaktadır. Yürürlükteki yasa kurallarını çekinmeden çiğneyen ve yanar-dönerlerin toplumu yanıltma çabaları tiksindirmektedir.

Karabük’te yazar Lâtife Tekin’in susturulması, Kürtçü-gerici, asılan Şeyh Sait’in anılması, tarikat mensuplarının istedikleri yerlere gömülmeleri, İslâm Konferansı Örgütü’nün İstanbul’da kurulacak Gençlik Forumu’na sakıncalı ayrıcalıklar tanınması, imar ve çevre bozuklukları, sağlık sorunlarının ağırlığı sürekli gözardı edilmektedir. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcısı’nın sözlü açıklamasına rastlayan ya da rastlatılan gözaltı olayları, yabancılarak toprak satımında ölçülere Başbakanın karşı çıkması, ekonomik çalkantı önemini yitirmekte, ülke gereksiz sorunlarla uğraştırılarak gerekli çözümler unutturulmaktadır. Yaklaşan yerel seçimleri kazanmanın değişik aldatmacaları iktidar eliyle yaşama geçirilmektedir. Yıllardır olumlu bir şey sağlanmış değildir. İşleri-güçleri Atatürk ve Atatürkçülerle uğraşmaktır. Kimileri de süslü sözler ederek “..farklılığa saygılı, demokratik ve çağdaş olarak bir arada yaşama kültürü..”yle ayrılıkçılara hoşgörüsünü herkesin paylaşmasını istemektedir. Ulus devlet yapısı içinde hiçbir yurttaşın hak ve özgürlükler yönünden hiçbir ayrım gözetilmeden birlikte yaşadığı gerçeği yadsınarak ayrılıkçı, bölücü ve yıkıcılara kürsülerden selam verilmektedir.

Avrupa Konseyi Parlamenterler Meclisi’nde Türkiye Cumhuriyeti delegasyonunun iktidar partili sekiz üyesinin kendi devletlerine yönelik olumsuz kararı imzalamaları da ihanet sayılacak bir davranıştır.

Bu arada, Atatürk’ün Lâtife Hanım’ı Köşk’te bırakarak kadın giysisiyle kaçtığı yalanını yazan eşine uygun biçimde, tutumu bilinen bir gazeteci de Atatürk’ün Gençliğe Hitabesi’ni İnönü’nün yazdığını Bülent Ecevit’ten duyduğunu kitabına almış. Atatürk’e saldırı modasının yeni bir örneği de bu. Ben, Ecevit’ten önce CHP’ne girmiş, onunla birlikte onbeş kişilik Gençlik Kolları Genel Yönetim Kurulu’nun oluşumunda yer alıp iki yıl birlikte çalışmış, 1967-1979’da avukatlığını yapmış bir yurttaşım. Ayrıca ölünceye değin de İsmet İnönü’nün avukatıydım. Böyle bir şeyi ikisinden de duymadım. Ecevit söylemişse doğru değildir. Tarihi tersine çevirme çabaları tarih bilmeyenlerin oyunudur. Atatürk’ün konuşma ve yazma yeteneğini değerlendiremeyenler, zamanı, ortamı, koşulları gözetmeyenler, daha ötesi amaçları kötü olanlar bu tür bulandırmalara girişeceklerdir.

Oy için yapmayacakları şey yok. Antalya milletvekilleri antik alanların kullanımını genişletmede nasıl birleşiyor, görülüyor. Kıyılar gitti, şimdi de antik kentlere kıyılacak.

Tipler 3

Tipler dizisi onları geçer. Bugün değineceğimiz 3 sıradakiler, ilkelliği, kabalığı, kendini beğenmişliğiyle öne çıkanlardır. İster sivil, ister asker, ister kadın, ister erkek, ister genç, ister yaşlı olsun karaktere bağlı tutum değişmiyor. Kişilik ve nitelikten, insanlık değerlerinden kaynaklanan yapı bozukluğu. Birkaç sekreteri, emrinde görevliler var. Elinin altında elverişli araç-gereçleri var. Zamanı var, olanakları var. Ama ne kutlama kartına, ne başsağlığı dileğine, ne çağrıya, ne aldığı kitaba-dergiye, ne yükselme ve geçmiş olsun aramasına yanıt vermeyi biliyor. Görevden ayrılınca, emekli olunca yüzü kızarmadan yanınıza gelebiliyor. Siz görevdeyken övgülerle yanınızdan ayrılmayan, siz emekli olunca unutan, kendisi emekli olunca sizi yine hatırlıyor. İster profesör, ister general, ister iş adamı vd. olsun neye yarar.

Hezeyan-terane-safsata-saldırı

Gerici medyanın pislikleri üzerinde durmaya değmez. İktidar yalakalığına soyunan sözde liberallerle döneklerin de onlardan ayrı yanı yok. Ancak kimi ilerici bilinen ve ilerici bir iki yazarla basının onurunu korumaya çalışan medyada yazılan iğrenç yazıları okumak üzüyor. Atatürk’ün evrensel, üstün, seçkin, saygın kişiliğinin anlatılmasına “isim kutsama” büstlerine ve anıtlarına “heykel putlaştırma”, resimlerine “portre ikonolaştırma” nitelemesiyle karşı çıkmak salaklık değil midir? Bunların gereğini ve anlamını bilmeyen, bunlarla simgelenen değerlerin ayırdında olmayan, iç ve dış saldırı yoğunluğunu görmeyen, duymayan yazar olabilir mi? Kimler bunlar? Ne yapıyorlar? Amaçları ne? Bunları düşünce özgürlüğü sayılabilir mi? Bunlara nasıl yer verilebiliyor? Karşıtlığı düşmanlığa dönüştüren âhlak yoksunlarına kimse bir şey demiyecek midir? “Kemal’e karşı Kemalizmin sultası kurulduğunu” ileri sürerek Atatürkçülüğe saldıran kalemler kendi tutarsızlıklarını açıklamaktadır. Kişiliksiz kişilerin âdi saldırılarının tepkisiz kalması da üzücüdür. Atatürk’ü Koruma Yasası’nı çıkaranların Atatürkçüler değil, Adnan Menderes iktidarı olduğu da unutulmamalıdır. Kemalist-Atatürkçü kişileri asla ilgileri olmayan “totolitarizmle otoritarizm arasında gidip gelen, tabu ve totem empoze eden, cumhuriyeti göz ardı edenler”den saymak, Kemalizm karşıtlığının dolaylı bir karalaması, bağnaz bir yaklaşımdır.

Bu arada AB yeni dönem başkanı Fransa Dışişleri Bakanı Bernard Kouchner daha yansız davranarak kapatma dâvasının içişimiz olduğunu ve Türkiye’de ordunun demokrasi için önemli rol oynadığını söyledi. Bakalım arkası nasıl gelecek?

07
Tem
08

AKP’ye karşı yürüdüler

Emekçileri göreve çağıran tek ses İstanbul’da yükseldi.

 Yurtsever Cephe ve TKP’nin gerçekleştirdiği ‘Ülkemizi Amerikancılara, AB’cilere, Sorosçulara, AKP’ye, Fethullahçılara NATO’culara Teslim Etmeyeceğiz’ yürüyüşü, Beyoğlu Tünel girişinde buluşan binlerce emekçi, öğrenci, yurtsever ve aydının katılımıyla saat 14.00’te başladı.

Yürüyüş kortejinin başında ‘AKP’yi İstemiyoruz’ yazılı pankart taşınırken, ‘Emekçi Düşmanı AKP’yi İstemiyoruz’, ‘Amerikancılığa Karanlığa Piyasacılığa Karşı Yürüyoruz’, ‘Darbeci Kenan Evren’i Unutmadık’, ‘Erdal Eren’i Unutmadık’, ‘Darbeci NATO’yu Unutmadık’, ‘ABD Darbesine Karşı Yürüyoruz’, ‘ AB Darbesine Karşı Yürüyoruz’, ‘AKP Darbesine Karşı Yürüyoruz’, ‘Faşizme Geçit Yok’, ‘Kenan Evren’i Yargılayın’, ‘Demirel’i Yargılayın’, ‘Fethullah’ın Yeşil Kartını Savunuyorum’ dövizleri dikkat çekti. Barış Derneği üyeleri de yürüyüşe pankartlarıyla katıldılar.

Yürüyüş sırasında ayrıca ‘AKP’yi İstemiyoruz’, ‘Liboşların İpleri Soros’un Elinde’, ‘Gerici Mandacı AKP’ye Dur De’, ‘Yobazların İpleri ABD’nin Elinde’, ‘Bu Memleket Bizim, Kahrolsun Emperyalizm’, ‘Kenan Evren Yargılansın’, ‘Kahrolsun Emperyalizm’, ‘Kahrolsun ABD Uşakları’ sloganları atıldı.
Yürüyüş sırasında çevreden de yoğun katılım olduğu görülürken, İstiklal Caddesi’nde bulunan vatandaşlar da alkışlarıyla destek verdiler.

“Amerikan darbesi”
Yürüyüşün ardından toplanılan Galatasaray Lisesi’nin önünde, TKP Genel Başkanı Aydemir Güler bir konuşma yaptı.

Türkiye’nin bir Amerikan darbesi sürecine girdiğini söyleyen Güler, “Gericiler, Amerikancılar, Sorosçular karşımıza darbe karşıtı kisvesiyle çıkıyorlar. Bu yalan rüzgarı asıl darbenin üstünü örtmektedir. Türkiye’de bağımsızlıkçılığa, yurtseverliğe, ilericiliğe karşı bir darbe yaşıyoruz” diyerek, bugün darbe karşıtı geçinen çevrelerin aslında 12 Eylülcü olduğunu ifade etti.
Aydemir Güler, darbeden hesap sormak isteniyorsa önce Kenan Evren’in, 12 Eylül’e destek veren TÜSİAD’ın, Amerikancılığın sorgulanması gerektiğini; “asimetrik” ve tarafları “tuhaf” bir kavga yaşandığını ve her raundun sonunda Türkiye’nin Amerikan emperyalizminin senaryolarına daha fazla oturduğunu söyledi.

“Cumhuriyet, halkımızın tepesine çökertiliyor”
TKP Genel Başkanı Aydemir Güler, partisinin yaşananlar karşısındaki tavrını şöyle açıkladı:
“Türkiye Cumhuriyeti, halkımızın tepesine çökertilmektedir. Sorun, yaşanan sert kavgaya halkın müdahil olmamasındandır. Sorunun birinci muhatabı henüz devreye girmiş değildir. Çözüm de buradadır. Türkiye Komünist Partisi bu kavgada taraftır. Türkiye Komünist Partisi, ileriye, eşitliğe, özgürlüğe, adalete, barışa ulaşabilmek için daha önceki ilerlemelerin korunması gerektiğini bilmektedir ve bu ilerlemelerin yok edilmesine karşı konum almaktadır. Türkiye Komünist Partisi bu kavgaya şu veya bu iç veya dış güç odağını değil, halkı taşıyacaktır.” 
Güler’in konuşmasıyla sona eren yürüyüş, Ergenekon operasyonları ve darbe tartışmaları karşısında emekçileri göreve çağıran tek ses olarak kayda geçti.

07
Tem
08

Ortakların aklı AKP’de

Dün Konya ve Samsun’da Ortak Akıl Hareketi’nin düzenlediği “Milli İradeye Saygı” mitinglerinde, AKP propagandası yapıldı.

Yaklaşık iki hafta önce Ortak Akıl Hareketi adıyla Türkiye’nin farklı illerinde yapılmaya başlanan mitinglere, hafta sonu Konya ve Samsun’da devam edildi. Samsun Cumhuriyet Meydanı’nda düzenlenen ‘Demokrasi ve Milli Egemenlik Mitingi’ne, Samsun’un yanı sıra Trabzon, Artvin, Rize, Giresun, Ordu, Amasya, Sinop, Çorum, Yozgat, Tokat, Kastamonu ve Gümüşhane’den de katılım oldu.

Günler öncesinden cep telefonlarına gönderilen mesajlarla mitinge çağrılan Samsunlular, organize edilenin ‘Cumhuriyet Mitingi’ olduğunu sandılar. ‘Kayıt Yok Şart Yok Egemenlik Milletin’ sloganlı afişlerle donatılan kentte, mitinge katılmak isteyenler ücretsiz araçlarla taşındı. 
Ergenekonculara ve parti kapatmaya karşı!

Ergenekon Operasyonu’ndaki iddialar ile Türkiye’nin gündemine oturan “darbeciler”in, ayaklar yere vurularak ve ıslıklarla protesto edildiği mitingde ‘Dur De Dur De Darbecilere Dur De’,  ‘Darbeciler Değil Halk Kazanacak’, ‘Milli İrade Engellenemez’, ‘Hemen Şimdi Kesintisiz Adalet’, ‘Demokrasi Yolunda Omuz Omuza’, ‘Ne Tankların Sesi Ne Cüppelerin Gölgesi Tek Çare Demokrasi’, ‘Darbeciler Hesap Versin’, ‘Kayıt Yok Şart Yok Egemenlik Milletin’ yazılı dövizler taşındı.

Samsun’daki mitinge katılan Hak-İş Başkanı Salim Uslu, demokrasi ve hukuk zedelenmesin diyenlerin, Ergenekonculara ve parti kapatmaya karşı birleşmesi gerektiğini söyledi. Memur-Sen Genel Başkanı Ahmet Gündoğdu’ya göre, fildişi kulelerde oturanlar boş hayale kapılıyorlardı.

Konya’da şarkı yaptılar
Ortak Akıl Hareketi mitinglerinin Konya ayağında konuşan, Türkiye Gönüllü Teşekküller Vakfı Başkanı Necati Ceylan, “Ergenekon, Silahlı Kuvvetler’e, yargıya, üniversite ve medyaya sızmış. Çeteler devletin içine girmiş. Bunların ayıklanması için, darbelere hayır demek için buradayız” diyerek Ayışığı ve Sarıkız iddialarından bahsetti.  Meydandakiler, Ayışığı sözünü duyunca  “Ay akşamdan ışıktır” türküsünü, sözlerini değiştirip söylediler.

Ortak Akıl kimin aklı?
Mitinglerin genel karakteri, AKP ve Fethullah Gülen çevresinde kümelenen “sivil toplum örgütleri” tarafından belirleniyor. Genellikle sağ ve gerici örgütlerden oluşan bu harekete “sol” geçmişi olduğu bilinen kimi isimler de destek veriyor.

Ortak Akıl Hareketi’nde yer alan yazar ve kurumlardan bazıları: Gazeteci-yazar Ali Adakoğlu, Prof. Dr.Yasin Aktay, müzisyen Şanar Yurdatapan, eğitimci-yazar Ufuk Coşkun, Kanal A Genel Yayın Yönetmeni Alper Tan, araştırmacı-yazar Ümit Fırat, araştırmacı-yazar Ali Bulaç, Prof. Dr. Şerafettin Gölcük, gazeteci-yazar Mehmet Metiner, Prof. Dr. Osman Okka, gazeteci-yazar Hakan Albayrak, gazeteci-yazar Mustafa Karaalioğlu, gazeteci-yazar İbrahim Karagül, araştırmacı-yazar Altan Tan, araştırmacı-yazar Ahmet Taşgetiren, araştırmacı-yazar Cihan Aktaş, Prof. Dr. Mümtaz’er Türköne, araştırmacı-yazar Abdurrahman Dilipak, Doç. Dr. Mustafa Şentop, Prof. Dr. İhsan Süreyya Sırma.Ortak Akıl Hareketi’ne destek veren STK’lar: Memur-Sen, Hak-İş, MÜSİAD, İHH, İslam Dünyası STK’lar Birliği, Eğitim-Bir-Sen, Mazlum-Der, Anadolu Aslanları İşadamları Derneği, Ensar Vakfı, Benim Adıma Karar Verme Platformu, Muhtar Dernekleri Federasyonu, Dünya Ehli Beyt Vakfı, İlim Yayma Cemiyeti, Gazeteciler ve Yazarlar Vakfı, Hekimler Birliği Vakfı, Hukukçular Derneği, Türkiye Yazarlar Birliği Vakfı, Genç İşadamları Vakfı, Ecza-Bir Derneği, Demokrat Hanımlar Derneği, Çağdaş Aile Derneği, İnsan Hakları ve Özgürlükleri Derneği, Demokrat Hukukçular Derneği, Sivil Düşünce Platformu, Marmara Sanayici ve İşadamları Derneği, Diyanet-Sen, Tüketiciler Birliği, Öğretmen-Sen, Anadolu Gazete Radyo ve Televizyon Yayıncıları Birliği, Adaleti Savunanlar Derneği. 

06
Tem
08

“Deliğe süpürülen adam”ın intihar eylemi

Nasıl terör örgütleri, bazı elemanlarına uyuşturucu hapı içirip beline bombaları sararak intihar eylemine yolluyor, Türkiyemizde 1 Temmuz 2008 sabahı yaşanan da budur.
“Deliğe süpürüldüğü” söylenen adam adeta uyuşturucu hapı içmiş gibi beline bombaları sarıp intihar eyleminde bulundu. Daha doğrusu onu intihar eylemine ittiler.
Tayyip Erdoğan iktidarını uyuşturucu hapını içirten, ABD’dir.
Tayyip Erdoğan’ın beline bombaları sardıran da, ABD’dir.
ABD, Büyük Ortadoğu Projesi Eşbaşkanı’nı kendisinden talep edildiği gibi, son defa “kullanıp” deliğe süpürmektedir.
SON HİZMET
Bu intihar eylemi, Türk milletine ve Türk Ordusu’na karşı gerçekleştiriliyor. Tayyip Erdoğan, proje görevlisi olarak bağlı olduğu ABD’ye deliğe süpürülmeden önceki son hizmetini vermektedir. Bu hizmet de, kuşkusuz Büyük Ortadoğu Projesi kapsamı içindedir; yani görev tanımına uygundur.
Tayyip Erdoğan, bir intihar eylemine itildiğini biliyor mu? Bunun bir önemi yok. Ancak O, bu eyleme mecburdu. Çünkü daha 1996 yılında ABD Büyükelçisi Abramowitz tarafından Türkiye’ye başbakan yapılmak üzere seçilmişti. Kendisine “deliğe süpürme yetkisini” ABD’ye daha o zaman vermişti. Bu tür “seçilmiş” siyasetçi için, kullanım süresini kendisinin belirleme şansı yoktur.
OPERASYONUN BAŞINDA DOĞRUDAN ABD VAR
Ergenekon Operasyonu’nu Türkiye’deki AKP yönetimi yürütmüyor. Hiçbir karar yetkileri yoktur. Operasyon doğrudan ABD makamları tarafından yürütülmektedir. Tayyip Erdoğan’lar, “ABD ile 2 sayfa 9 maddelik gizli anlaşma” yaptığını itiraf eden Abdullah Gül’ler polis içine yuvalanan Fethullahçı Gladyo, artık hiçbir inisiyatife sahip değildir; Ankara’ya gelip Ergenekon Operasyonu için yerleşmiş bulunan CIA-Pentagon heyetinin kararlarını uygulamaktadırlar. İntihar eylemi yapılmaz, intihar eylemi yaptırılır.
ORDUSUZ DARBE OLMAZ
Peki ABD’nin amacı ne?
Planlar ve uygulamalar, AKP sonrasının iktidar hesaplarıyla ilgilidir.
Ordusuz iktidar olmaz.
Ordusuz darbe de yapılamaz.
ABD’nin Türkiye’de ordusu yok. O nedenle ne iktidar kurabiliyor; ne de darbe yapabiliyor.
Daha açık söyleyelim:  Bu girişim ABD ile AKP’nin bir ortak girişimi, ortak darbesi değil. Çünkü girişimin ordusu yok.
ABD, Tayyip Erdoğan’ları, Türk Ordusu’nu kuşatma ve köşeye sıkıştırmada kullanıyor. 
ABD, eğer darbe yapacaksa, bunu AKP ile yapmayacak, ABD, bugünkü koşullarda, eğer Ordu’yu elinden gelir yenebilirse, Ordu’yu bölebilirse, Ordu’nun içinden unsurlar kazanabilirse yapabilecek. Şu anda böyle unsurlar yok, Ordu birlik halinde ve ABD’nin sorunu burada.
ORDUYA İÇ HATLARDAN KUŞATMA
ABD, Türkiye’yi AKP hükümeti aracılığıyla denetim altına alamadı; alamazdı. Ama şunu başardı, Ordu’yu yalnız Kuzey Irak üzerinden, yani dış hatlardan değil, iç hatlardan, hükümet mevzilerinden kuşattı. ABD, AKP iktidarı döneminde kalabalıklara hükmeden bir mafya-tarikat gücü oluşturdu. Dahası polis içindeki tarikatçı cuntayı geliştirdi ve Fethullahçı Gladyo’yu kurdu. Deniz Baykal’ın “AKP’nin Derin Devleti” dediği örgütlenme tamamlandı.
En az bunun kadar önemli: ABD, Türkiye’yi AKP iktidarı döneminde borç batağına sürükledi; Türkiye’nin ekonomik direnme olanaklarını yıprattı.
Türkiye’nin millî güçleri, bu ABD kuşatmasına Cumhuriyet’in yasallığıyla AKP’yi kapatma davasıyla cevap verdiler ve çemberi yarmak için bir millî harekât başlattılar. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın olayı Cumhuriyet Devrimi ile karşıdevrim arasında bir hesaplaşma olarak saptaması, meselenin özüdür. Ya çember yarılacaktır; ya da Cumhuriyet boğulacaktır.
ORDU’YA BÜYÜK TAHRİK
Bu kritik durumda, ABD Ergenekon Operasyonu yoluyla Ordu’ya karşı büyük bir tahrikte bulunuyor. ABD, Türk Ordusu’nun sinirlerini bozmak istiyor. Ordu içinde kargaşalık yaratmak, disiplini bozmak, komuta kademesine güveni sarsmak; Ordu’yu hesapsız hareketlere kışkırtmak, ABD’nin taktik hedefleri olarak gözüküyor. Bunların hepsi AKP sonrası iktidarla ilgili hesaplardır.
AKP SONRASINI PLANLAMAK
Şu an Türkiye bir AKP darbesiyle değil, AKP sonrasının sorunlarıyla yüz yüze gelmiştir. ABD, bu tablodan yararlanarak Türkiye’nin üzerine üzerine gelmektedir.
Hızla derinleşen ekonomik kriz, ABD’ye tehdit olanakları veriyor. Bu kriz, artık Tayyip Erdoğan’ların sorunu değil. Onlar, Türkiye’yi yakmışlardır ve yıkılıp gidiyorlar. “Benden sonra tufan” hesabıyla bıraktıkları sorunlar, Türkiye’nin önüne yığılmaktadır.
AKP kapatılacak! Kapatılmazsa, Türkiye yıkıma gider. ABD bile, AKP’yi kurtarmaktan vazgeçmiştir. En azından bir kesimi. AKP’nin kapatılmasından sonra oluşturulacak yönetimden, AKP değil, millî güçler sorumlu olacaktır. Elbette halk, yeni yönetimin artı ve eksilerini, Atatürk Devrimi güçlerinin ve Ordu’nun hanesine yazacaktır. Bunu herkes biliyor. Bilmeyenler varsa öğrenmelidir. Muhalefet sorumsuzluğundan iktidar sorumluluğu ve yapıcılığına geçmek durumundayız!
Bu koşullarda AKP sonrasındaki zorlukları yenecek başarılı bir hükümet kurmak, Türkiye için bir varlık sorunudur.
Mesele, Tayyip Erdoğan-Abdullah Gül’lerden kurtulmanın ötesinde, 12 Eylül’den bu yana uygulanan programdan kurtulmak ve Türkiye’yi Atatürk Devrimi temelinde yeniden kurmaktır.
TÜRKİYE ARTIK “DELİĞE SÜPÜRÜLECEK ADAMLAR” LA YÖNETİLEMEZ
Millî bağımsızlık olmadan demokrasi olmaz.
Türkiye, uzaktan kumandalı yönetim döneminden kurtulmak zorunda.
Artık Türkiye, “deliğe süpürülecek adamlar”la yönetilemez. ABD’den dayatılan program ve hükümetlere teslim olmak, Türkiye’nin intihar eylemi olur.
DARBE DEĞİL MİLLÎ HÜKÜMET
Millî güçler, AKP sonrasıyla ilgili olarak, yalnız ABD cephesinin plan ve seçeneklerini konuşuyor. Oysa AKP sonrasını planlamak, milletin meselesidir. Bir çözüm üretmek halka dayanan, halkı seferber edecek bir Millî Hükümet kurmak, günün görevidir.
Öncelikle belirtelim: Türkiye, askerî darbeyle bir yere varamaz. Millet ile Ordu’nun sımsıkı birleşmek zorunda olduğu dönemlerde darbe olmaz.
Önümüzdeki dönemin vazgeçilmezleri vardır:
1. Milletin güçleri, ABD ve AB’den gelen hükümet dayatmalarına karşı birleşip kendi seçeneğini oluşturacaktır. Bu birlik İstiklâl Savaşı değerleri üzerinde olacaktır.
2. AKP’nin iktidar dönemi yolsuzluklarının üzerine gidilecektir. Citibank’ın 3 milyar dolar vergi borcu silinirken alınan rüşvetler haramzadelerin altına çekilen gemiciklerin kaynakları, örtülü ödeneklerin kullanılması, Fethullah Hoca’ların artık CIA’nın diline düşen 25 milyar dolarlık yağmalarının kaynağı ortaya çıkarılacaktır. Milletvekili dokunulmazlığı zırhıyla korunanlar, yağmanın hesabını verecektir.
3. Millî Hükümet bir Millî Direnme Ekonomisi inşa ederek kriz döneminin sorunlarını çözecek ve halkın geçimini ve refahını sağlayacaktır. İşçi Partisi’nin ürettiği program tartışılmalıdır.
4. Büyük kışkırtmalarla karşı karşıya olan Türk Ordusu, sinirlerine hakim olacak ve disiplinini koruyacaktır. Ordumuzun bu birikimi vardır; güveniyoruz.
5. Milletimiz, Ordusu’na sahip çıkacaktır. Millete de güveniyoruz.
Türkiye, bu zorluklardan Atatürk Devrimi rotasına girerek çıkacaktır.
İşçi Partisi, milletinin hizmetindedir; milletin güçlerinin birleştirilmesi ve bir Millî Hükümet seçeneğinin yaratılması için yapıcı tutumuyla örnek olacaktır. Her türlü zorluğu ve sorumluluğu omuzlamaya hazırız ve Türkiye’nin önünün açıldığı bir sürece girdiğimizi görüyoruz.

 

 

                                                                          Doğu Perinçek-Aydınlık Dergisi

06
Tem
08

AKP önünde protesto

AKP İstanbul İl Başkanlığı önünde eylem yapan ESP’liler elektrik zammını protesto etti.

Ezilenlerin Sosyalist Platformu (ESP) üyesi bir grup Çağlayan Piyalepaşa Bulvarı’ndaki AKP İl Başkanlığı binası önünde elektrik zamlarını protesto etti. Başta elektrik olmak üzere, su, doğalgaz, ulaşım ve gıda ürünlerine yönelik zamlara tepki gösteren grup Figen Yüksekdağ açıklamayı okudu. Yüksekdağ, temel ihtiyaç maddelerine yapılan zamlar yüzde 150’leri bulurken, işçilerin, emekçi memurların ve emeklilerin maaş zamlarına yüzde 10’u bulmayan ücret artışlarının uygulanmasını kınadı. Türkiye’nin emperyalistlerin yoksullaştırma politikalarıyla ucuz işgücü cennetine dönüştürüldüğünü belirten Yüksekdağ, suyun özelleştirilmesiyle birlikte su fiyatlarının da artacağı ve elektriğin halka daha pahalıya satılacağını söyledi. “AKP halka hesap verecek”, “Zam, zulüm, işkence işte AKP” sloganlarının atıldığı eyleme katılanlar, ellerindeki ampulleri yerlere atarak AKP’yi protesto ettiler.

05
Tem
08

Çölaşan’dan işkence iddiası

Emin Çölaşan, Şener Eruygur’un hastaneye kaldırılmasını ve son gelişmeleri değerlendirdi.

Emin Çölaşan şunları kaydetti:

“Çok acı duyuyorum. Türkiye’yi bu hale getirenler utansın. Emerli bir Org. hastaneye kaldırılıyor. Tansiyon yüksekliği denilen hadise ciddi olaydır.

İşkence yasaklandı, dövme, sövme yok ama manevi işkence var.

İnsanları sindirerek, korkutarak, baskı yaparak bu yöntemlerle, bu hareketlerle herkesin yüzünü kızartıyorlar. Yüzde yüz eminim yaptıklarından bunlar da pişman. Türk Milletinin kafasında hayali bir Ergenekon oluşturuldu. İddianame yok, hepsi palavra. Tayyip’e ve iktidarına karşı olan herkesi sindirmeye çalıştılar. Bütün mesele bu.

Şener Eruygur’un hastaneye kaldırılması utanç vericidir. Ayıptır. Bunların yüreğinde Allah korkusu olduğunu sanmıyorum. “

05
Tem
08

Meclis’tekiler…

Milletvekillerine de dokulunmuyor. Sadece geçen dönem 280 dokunulmazlık dosyası ortada kaldı.

Pekçok milletvekili, Anayasa’nın 83. Maddesi sayesinde, Meclis’te “dokunulmadan” oturuyor. Anayasa’nın 83. Maddesi’ne göre, milletvekilleri, ağır cezayı gerektiren suçüstü hali ve seçimden önce soruşturmasına başlanılmış olmak kaydıyla, Anayasa’nın 14. Maddesi’ndeki durumlar dışında, yasama dokunulmazlığından yararlanabiliyorlar.  Meclis’te dokunulmazlıklarla ilgili olarak hazırlanan önerge dosyalarının dönem sonuna bırakılması ise artık gelenek oldu. Meclis’te halen, 67’si 22. Dönem’den kalmış olmak üzere, toplam 82 dokunulmazlık dosyası bulunuyor. Dokunulmazlık dosyalarının 50’si AKP, 22’si CHP, 9’u DTP ve 1’i de MHP milletvekillerine ait.

Bazı dosyalar
Başbakan Recep Tayyip Erdoğan: Hakkında “görevi ihmal” ve “zimmet, kamu taşıma biletlerinde kalpazanlık, resmi evrak ve kayıtlarda sahtecilik ile cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak” suçlamalarıyla 2 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

AKP Adana Milletvekili Dengir Mir Mehmet Fırat: Hakkında “basın yoluyla halkı sınıf, ırk, din, mezhep veya bölge farklılığı gözeterek açıkça tahrik etmek”, “hakaret” suçlamalarıyla 2 ayrı dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

Maliye Bakanı Kemal Unakıtan: Hakkında “213 Sayılı Vergi Usul Kanunu’na muhalefet” suçlamasıyla 2 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

AKP İstanbul Milletvekili Abdülkadir Aksu: Hakkında “özel evrakta sahtecilik ve 2820 Sayılı Siyasi Partiler Kanunu’na muhalefet” suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

AKP Zonguldak Milletvekili Polat Türkmen: Hakkında “2908 Sayılı Dernekler Kanunu’na muhalefet”, “298 Sayılı, Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’a muhalefet” ve “Gerçeğe aykırı mal beyanında bulunmak” suçlamalarıyla 3 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

AKP İstanbul Milletvekili İdris Naim Şahin: Hakkında “ihaleye fesat karıştırmak” ve “zimmet, kamu taşıma biletlerinde kalpazanlık, resmi evrak ve kayıtlarda sahtecilik ile cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak” suçlamalarıyla 2 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

Tarım ve Köyişleri Bakanı Mehdi Eker: Hakkında “görevi kötüye kullanmak” suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

AKP Ordu Milletvekili Eyüp Fatsa: Hakkında “298 Sayılı, Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’a muhalefet” suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

CHP Genel Başkanı Deniz Baykal: Hakkında “2911 Sayılı Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu’na muhalefet”; “hakaret” ve “298 Sayılı, Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’a muhalefet ” suçlamalarıyla 3 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

CHP Samsun Milletvekili Haluk Koç: Hakkında “hakaret” ve “kamu görevlisine karşı, görevinden dolayı hakaret” suçlamasıyla 2 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

CHP İzmir Milletvekili Kemal Anadol: Hakkında “kamu görevlisine, görevinden dolayı alenen hakaret” suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

CHP İstanbul Milletvekili Kemal Kılıçdaroğlu: Hakkında “görevi kötüye kullanma”suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

Hakkari Bağımsız Milletvekili Hamit Geylani: Hakkında “298 Sayılı, Seçimlerin Temel Hükümleri ve Seçmen Kütükleri Hakkında Kanun’a muhalefet ” suçlamasıyla 2 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

MHP Niğde Milletvekili Mümin İnan: Hakkında “görevi kötüye kullanma” suçlamasıyla 1 dokunulmazlık dosyası bulunuyor.

05
Tem
08

Dokunulmayan ‘bizim çocuklar’

Liberal-dinci köşe yazarlarına ve AKP’ye sorarsanız, artık herkese “dokunuluyor”. Ancak gözümüzün önünde öyle örnekler var ki!

 Bir süredir dinci, liberal ve dinci-liberal köşelerde, sıkça şu değerlendirmeyle karşılaşıyoruz: “Artık herkese dokunulacak, kimse dokunulmamayı beklemesin, artık başka bir Türkiye var.” Türkiye’nin giderek farklı bir ülke haline geldiği konusunda kamuoyunda ortak bir kanı mevcut olsa da, Türkiye’nin dokunulmazları, hâlâ uzun bir liste oluşturuyor.

Günümüzün yaygın söylemi, “dokunulan Ergenekoncu darbeciler”. Gelecekte darbe yapacakları iddia edilenlere dokunulduğuna tanık oluyoruz, ama, gerçekleşmiş, elle tutulan, gözle görülen darbeler var ki, henüz onların sahiplerine dokunma zahmetine giren yok.

“Yaptım, yine yaparım” diyen darbeci
Şimdinin “fırça darbecisi” olan 12 Eylül’ün başındaki isim Kenan Evren, darbe döneminde işkence yapıldığını defalarca itiraf etti. Dahası Evren, üniversite salonlarında, “Bugün Türkiye’de öyle bir ortam olsa ve ben yine Genelkurmay’ın başında olsam, tereddüt etmeden bunu yine yaparım” diyerek darbeleri meşrulaştırdı. Gelgelelim, ona dokunan olmadı. Bugün de belli aralıklarla ortaya çıkan Evren, Türkiye’nin eyaletlere bölünmesi ve merkezi yapının dağıtılması gibi önerilerini dile getiriyor. Başka ağızlardan çıktığında soruşturma konusu olan bu sözler, Evren tarafından sarf edildiğinde ilgiye mazhar olmuyor. Anlaşılan o ki, “bizim çocukların” başı olmak, hâlâ dokunulmazlık sağlıyor.

Baba’ya el kalkmaz
Dokunulmazlar listemizde, Evren gibi cumhurbaşkanlığı koltuğunun sahibi olmuş bir başka isim olan Süleyman Demirel de bulunuyor. Demirel’in “bana sağcılar adam öldürüyor dedirtemezsiniz” sözleri bir yana, toplumsal hafızada yer etmiş işleri de yargılanmayı fazlasıyla hak ediyor.

Demirel’in cumhurbaşkanı olduğu dönemde yeğeni Murat Demirel Egebank’ı satın almış, sonrasında batırmıştı. Boşaltılan bankanın varlıklarının kimin ya da hangi ailenin cebine gittiği biliniyor. Demirel’in darbe ve muhtıra dönemlerinde kısa süreli görevden el çektirilmesi de ciddi bir “dokunma” anlamına gelmedi. Türkiye’nin en fazla yolsuzluk sözünün kullanıldığı dönemlerinde, ya başbakanlık ya cumhurbaşkanlığı görevinde olan Demirel, dokunulmak bir yana, halen ülke siyasetinin en “görmüş geçirmiş” adamlarından biri olarak el üstünde tutuluyor.

Dokunulmaz koltuklar
Dokunulmayanlar listesi, yalnızca cumhurbaşkanlığı koltuğundan geçenlerle sınırlı değil. Belediye, valilik, emniyet müdürlüğü koltuklarında da, nice dokunulmazlar oturuyor. Ankara Büyükşehir Belediye Başkanı İ. Melih Gökçek, bunun en çarpıcı örneği. Ankara’nın doğalgaz abonelerinden 10-12 milyon YTL civarında fazla para almak, kotalı çifte tarifelerle suya gizli zamlar, Gökçek’in icraatlarının küçük bir kısmı. Gökçek’in elinde Ankara Büyükşehir Belediyesi, bünyesindeki şirketlerin içini boşaltanların, arsadan parsa toplayanların sığındığı liman haline geldi.

Güler ve Cerrah dokunmayı bilir
İstanbul Valisi Muammer Güler, özellikle son iki yıldır, 1 Mayıs’ta bütün şehri terörize etmekten, emekçilere vahşice saldırmaktan, polisin kasten öldürme niyetlerine göz yummaktan sorumlu tutuluyor. Hakkında birçok farklı kurum tarafından suç duyuruları yapılan Güler, halkı değilse de, koltuğunu korudu. Üstelik, ismi birçok şehirdeki cadde, sokak, okul, spor salonuna verildi.
İstanbul’un son yıllardaki “performansı yüksek” idarecilerinden biri olarak Emniyet Genel Müdürü Celalettin Cerrah da göze çarpanlar arasında.

İstanbul’da 1 Mayıs’larda uygulanan polis şiddetinin birinci elden sorumlusu Cerrah, dokunulamayan, AKP tarafından ısrarla korunanlar arasında. Lübnan’a asker gönderilmesini protesto eden gençleri linç etmeye kalkışanları, “vatandaşın tepkisi haklı, güzel tepki” sözleriyle alkışlama cesaretini buradan alıyor… 




İstatistikler

  • 2,227,445 Tıklama

Son Eklenen Yazılar

Temmuz 2008
P S Ç P C C P
« Haz   Ağu »
 123456
78910111213
14151617181920
21222324252627
28293031  

En fazla oylananlar